22-06-12

Memory lane...

 

Toen ik terug kwam met asperges had ik geen aardbeien meegebracht uit de streek van Hoogstraten waar  de aardbeien in de kempen geveild worden.
Samen met dochterlief reed ik vorige vrijdag naar een aardbeienboerderij in Moerkerke. De prijs van de aardbeien is vergelijkbaar met die uit de kempen en zijn ook even lekker. Toen ik een aantal kilo's bestelde zag ik een enorme stapel kartonnen kistjes staan met daarin de lege plastiek doosjes waar de geplukte aardbeien in belanden met de naam...Hoogstraten op! Westvlaamse aardbeien worden geveild als aardbeien van Hoogstraten.
Geen commentaar.  Ik zeg alleen ze zijn lekker die Westvlaamse aardbeien uit de serres van Moerkerke.

 

middelburg.jpg

Op de terugweg wilde ik eens langs een omweg naar huis rijden ,dus niet langs de grote baan. We staken de Natiënlaan over en reden langs een vroegere smokkelweg naar Middelburg (B). Tientallen keren reed ik als kind met de fiets samen met mijn ouders op deze weg . We moesten dan de fietsen over een afsluiting van en weide heffen en reden dan dwars door een enorme weide tot de overkant.De fietsen werden één voor één  terug over de afsluiting gezet en dan was het maar een paar honderd meter rijden tot we bij een zus van mijn moeder arriveerden . Zij woonde zoals de andere zus van mijn moeder  nl. mijn tante Regina en nonkel Clement uit St Kruis(Nl),  ook op een boerderij in Heille( Sluis).
Van de vliegende douane hebben we nooit last gehad maar wel van de koeien en vooral van de stieren die in die enorme weide graasden. Wellicht kwam het door het rennen dat die beesten ook aan het hollen gingen. Maar ja we holden over een grote vlakte en dan waren we goed zichtbaar voor de rondrijdende douaniers.
Het was niet zozeer dat we veel smokkelwaar bij hadden( vlees als er op de boerderij geslacht werd en kaas en boter..) maar je mocht niet de grens oversteken zonder speciale 'passe vent' . Je moest de grens tussen Belgie en Nederland oversteken aan een officiele grenspost en dat was in die streek Sluis.

Middelburg is de geboorteplaats van mijn moeder. Haar ouders stierven in de bombardementen op Sluis en omgeving in de Tweede Wereldoorlog nl in 1944.
Voor de slachtoffers van de Eerste en Tweede Wereldoorlog is een gedenkplaat geplaatst in Middelburg en daar hielden we even halt. Hun beider namen staan in de gedenkplaat gegrift : Crul en Dewitte.
Ik heb geen herinneringen aan mijn grootouders maar het deed me toch iets om de namen van de ouders van mijn moeder tussen al die andere namen te lezen. Een beetje in gedachten verzonken reden we verder en kwamen aan het stuk grond -nu beplant met sierbomen en omheind met bekaert draad - waar vòòr de bombardementen het huis van mijn grootouders heeft gestaan.Vreemd, maar er is nooit een nieuw huis opgebouwd en de originele waterput is er nog altijd. Het is nu eigendom van een bejaarde dame die er vlak naast woont.Vijftig meter verder is de Nederlandse grens waar je indertijd niet mocht Nederland binnenrijden.

Alsof het zo moest zijn zag ik bij die bejaarde dame de kleinzoon van moeders zuster( die de boerderij in Heille had). Hij was bij haar struiken aan het snoeien !! Er werd heel wat afgepraat want zoals in vele families verwatert het kontakt als de stamvaders en stammoeders overleden zijn. Hooguit de nichten en neven hebben nog kontakt met elkaar maar verder gaat het meestal niet meer.
Daarna staken we de "niet officiele" " grens over en reden dwars door de polders naar Sluis en dan naar huis.

Ik ben die dag een beetje teruggekeerd in het verleden van mezelf , mijn ouders en grootouders. Het voelde goed aan om die herinneringen aan dochterlief te kunnen vertellen. Het is een stukje geschiedenis voor hen, maar nog altijd realiteit voor mij.

 

middelburgklein.jpg

Commentaren

boeiend de geschiedenis van ouders en grootouders
ik hoorde m'n grootmoeder er graag over vertellen

Gepost door: fotorantje | 22-06-12

Reageren op dit commentaar

@Antje ,toen ik kind was er geen TV en evenmin telefoon. Met de radio sprongen de mensen zuinig om. Misschien onbewust omdat ze tijdens de oorlgosjaren niet naar de Engelse zenders mochten luisteren en alles stiekem gebeurde. De avonden werden al vertellend doorgebracht . En het ging dan ook grotendeels wat er allemaal tijdens de oorlog gebeurd was en hoe vindingrijk de mensen waren om aan eten te geraken.Vandaar ook die smokkelroute ;-) In de omgeving waar mijn grootouders en de zussen van mijn moeder woonden is er in al die jaren weinig veranderd.Je unt je zo terugwanen in de jaren vijftig toe ik kind was. Zo kon ik alles herbeleven.

Gepost door: magda | 22-06-12

Reageren op dit commentaar

In feite kunnen we nooit weten waar de aardbeien vandaan komen ;-)
Leuk die herinneringen (al waren ze triest) die je aan je dochter vertelt. Familiegeschiedenis moet zowat bewaard blijven, tijden veranderen zo snel.

Gepost door: bea | 23-06-12

Reageren op dit commentaar

@Bea, die aardbeien ,ja zo bedotten ze de mensen.

Gepost door: magda | 01-12-13

Da's schandalig dat ze dat doen! En ik die dacht dat men op iedere verpakking de ware afkomst moesten vermelden. Niet dus. Tssssssss ...
Dan las ik die boeiende geschiedenis van uit de oorlogsjaren. Leuk dat je ze aan je eigen dochter kunt meegeven ... !En jij, koester die herinneringen ... :-)


Dà-aaaaaaaaaaaaaaag ... :-)

Gepost door: klaverke | 23-06-12

Reageren op dit commentaar

@Klaverke,dat zijn herinneringen die je blijft koesteren. Die aardbeien...er zijn geen zekerheden meer !

Gepost door: magda | 01-12-13

De commentaren zijn gesloten.