18-06-13

Ik ben er weer.

bocholt.JPG

Dit mooie huis, met een héél grote tuin achteraan,
is een beschermd stadsgezicht

Ik ben allang terug uit Limburg ! Maar zat er emotioneel een beetje door.
Ik zei dat ik een groet ging brengen aan een vriendin en dat heb ik ook gedaan.

Vrijdagmorgen ben ik met de trein afgereisd naar Neerpelt waar ik werd opgewacht door een vriendelijke dame. Zij heeft mijn vriendin bijna haar hele leven gekend. Ik heb haar één keer ontmoet toen ik er met mijn vriendin langsging. Zij leest allang mijn blog en had begrepen dat ik eens terug wilde om  in alle rust afscheid te nemen van mijn vriendin. Samen reden we naar Bocholt, haar woonplaats en die van mijn vriendin.

Wij zijn samen naar de begraafplaats gegaan waar mijn vriendin sedert drie jaar haar laatste rustplaats heeft. Zij had nog zoveel willen doen, en was ervan overtuigd dat ze zou genezen. Maar ze vocht tevergeefs ...Ik zag haar het laatst in het ziekenhuis in Hasselt waar we met elkaar spraken van achter het glas via de intercom  en waar ze vermoeid naar me zwaaide als afscheid .

Ik had me voorgenomen om eens terug te gaan naar Bocholt , om op een rustige manier afscheid te nemen van haar en om ook afscheid te nemen van het huis waar ik gedurende 50 jaar regelmatig enkele dagen op vakantie was . Eerst alleen, later met de kinderen en nog  later samen met opa toen hij het wat rustiger aan deed op zijn werk.

Ik was er ontzettend graag en ging dikwijls alleen fietsen langs het kanaal en samen met mijn vriendin deden we heel veel mooie uitstappen. Zij wist dat ik bij haar tot rust kon komen van het hectische leven: een job die veel van me vroeg, drie kinderen, een man die hard en veel werkte en weinig thuis was...

Het besef op de begraafplaats dat zij er niet meer was , het terugzien van het huis dat nu in vreemde handen is , de bekende wegen waar we zo dikwijls samen langs fietsten, het raakte me zo diep dat het mijn geest verlamde. Ik had niet verwacht dat het me emotioneel zo zou raken. Er kwamen zoveel mooie herinneringen aan haar en opa naar boven , want ook hij was er graag en genoot van die dagen . Het besef dat ook hij er niet meer kon van genieten was zwaar.

Het heeft allemaal wat moeten bezinken maar ik ben toch blij dat ik er heen gereisd ben. Het was iets wat ik absoluut  wilde doen nl rustig afscheid nemen van mijn vriendin want op de dag zelf was het één drukke bedoening met massa's mensen die een laatste groet wilden brengen .

 

Drie jaar geleden was het een lange reis met hindernissen( een trein die de bewuste dag niet reed, zodat ik te laat was voor de kerkdienst), maar verleden vrijdag was het niet beter: De trein vertrok al met een kwartier vertraging omdat ...de deuren niet wilden sluiten!! Gevolg ik miste mijn aansluiting in Gent  èn in Berchem. Ik zat die dag 8 1/2 uur op de trein!!

 

Een In memoriam(klik) dd 1 juni 2010


kerkhof

 Kerkhof van Bocholt 

 

Commentaren

Herinneringen blijven ...
Aandoenlijk mooi postje Magda. Hopelijk voel je je al wat beter ondertussen.
Bloggroetjes vanuit een zwoel en verregend Hageland.

Gepost door: Chrisje | 18-06-13

Reageren op dit commentaar

een emotionele onderneming
als je zoveel mooie herinneringen hebt moet dat inderdaad zwaar zijn om daar terug te komen
alles wat laten bezinken nu
een volgend bezoek zal vast al wat makkelijker zijn
knuff

Gepost door: fotorantje | 18-06-13

Reageren op dit commentaar

heel aangrijpend postje Magda, afscheid doet pijn, ook nog na zo lange tijd .

Knuffeltje en sterkte

Gepost door: merel | 18-06-13

Reageren op dit commentaar

Och ja..wat stelt drie jaar nou voor op een heel mensenleven van vriendschap? en van opa is het nog veel korter geleden en was nóg dichterbij..zulke dingen kosten heel veel tijd om te verwerken. Wél een mooie eerste stap, maar dat dat emotioneel werd verbaast me dus helemaal niks.
Liefs.

Gepost door: mizzD | 18-06-13

Reageren op dit commentaar

Ik kan je emotie en gevoelens best begrijpen, gelukkig kon je nog eens naar de begraafplaats gegaan waar je vriendin haar laatste rustplaats heeft.

Gepost door: liliane | 18-06-13

Reageren op dit commentaar

Ik kan je emoties begrijpen. Aan het teruggaan ging een heel verhaal van vele mooie jaren vooraf. Begrijpelijk dat dit je niet onberoerd liet. Laat het maar even bezinken, de volgende keer zal het waarschijnlijk beter verlopen qua emotie.

Gepost door: bea | 19-06-13

Reageren op dit commentaar

een emotionele dag Magda....

toch goed dat je de moed hebt, om dit te doen..

groeten

Gepost door: willy | 19-06-13

Reageren op dit commentaar

een emotionele dag Magda....

toch goed dat je de moed hebt, om dit te doen..

groeten

Gepost door: willy | 19-06-13

Reageren op dit commentaar

Een relatie die ophoudt te bestaan, moet duidelijk, grondig en liefst ritueel worden afgesloten. Anders blijven er dingen smeulen, haperen, knagen. Onaffe relaties veroorzaken chaos in je hoofd en beroven je van energie, die je eigenlijk voor andere zaken zou moeten gebruiken. Relaties moet je heel duidelijk in woorden en daden afsluiten. Er bestaat een Engelse term voor die ik in het Nederlands niet terugvind: closure.

Gepost door: Benjamín | 19-06-13

Reageren op dit commentaar

Oei Magda wat een verdrietig verhaal, sterkte hoor!
Het huisje is wel super mooi, straalt één en al rust uit.

Gepost door: Emily | 19-06-13

Reageren op dit commentaar

oei, zo triest, maar tegelijk ook zo mooi hoe je over je vriendin praat, ze was er zeker één uit de duizend en ik denk dat ze super gelukkig was dat ze jouw vriendin was!

Gepost door: sandra | 19-06-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.