26-11-14

Stalag 17

 

Stalag 17 is een Amerikaanse oorlogsfilm onder regie van Billy Wilder met in de hoofdrollen William Holden, Don Taylor en Robert Strauss.

Stalag 17 was de benaming voor een krijgsgevangenenkamp voor manschappen en onderofficieren die gedurende de Tweede Wereldoorlog in Duitse krijgsgevangenschap waren geraakt.

De film was een groot succes in de bioscopen. Ook de critici prezen de film, die wordt beschouwd als een van de beste drie films die spelen in een krijgsgevangenenkamp (naast The Great Escape en The Bridge on the River Kwai). William Holden ontving een Oscar voor zijn hoofdrol in de film. De première had plaats op 1 juli 1953

Het verhaal

In barak 4 van Stalag 17 verblijft een aantal Amerikaanse soldaten. Twee van hun vrienden, die probeerden te ontsnappen, zijn betrapt en doodgeschoten. Iedereen in de barak is er nu van overtuigd dat de twee zijn verraden door een spion in hun midden.

Al snel valt de verdenking op sergeant Sefton. Sefton is cynisch en weinig sociaal. Hij heeft geen interesse om te ontsnappen en wil zijn leven in het kamp zo aangenaam mogelijk maken. Om die reden ruilt hij sigaretten tegen eieren, zijden kousen, dekens en andere luxe zaken met de Duitsers. Als de gevangenen hun clandestiene radio kwijtraken aan de Duitsers, is dat koren op de molen van de spionnentheorie. Als Sefton de Duitsers omkoopt om een dag door te brengen bij de vrouwelijke Russische krijgsgevangenen, denken zijn makkers dat Sefton als beloning voor zijn judaspraktijken dit voorrecht krijgt. Als hij terugkomt wordt Sefton er openlijk van beschuldigd de verklikker te zijn. Hij wordt in elkaar geslagen en zijn bezittingen worden verdeeld over de gevangenen. Sefton besluit uit te zoeken wie de echte verrader is. Tijdens een luchtalarm ontdekt hij dat de veiligheidschef van de barak, Price, de verklikker is. Sefton denkt dat Price een Duitser is die zich voordoet als Amerikaan.

Als de SS arriveert om luitenant Dunbar naar Berlijn te brengen voor verhoor is barak 4 in rep en roer. Dunbar wordt er namelijk van verdacht, tijdens een vlucht uit een andere Stalag, een munitietrein te hebben opgeblazen en zal waarschijnlijk worden doodgeschoten als saboteur. Zijn maten verbergen hem. Als Price voorstelt om met Dunbar te ontsnappen grijpt Sefton in. Hij vraagt Price wanneer hij hoorde dat Japan Pearl Harbor aanviel en hoe laat dat was. Price noemt de correcte datum, maar zegt vervolgens dat het zes uur in de avond was. Dit was echter het tijdstip in Berlijn en niet in de VS. Price' kleding wordt doorzocht en al snel vindt Sefton een codeboekje van de Duitsers. Price wordt later gedood in een afleidingsmanoeuvre. De afleiding is bedoeld om Sefton en Dunbar te laten ontsnappen. De nog immer cynische Sefton is er namelijk van overtuigd dat hij een flinke beloning zal krijgen van Dunbars rijke familie.

stalag17.jpg

Jullie vragen zich af waarom ik het zo uitgebreid over deze film heb. Ik herinner me dat mijn vader deze film héél graag heeft gezien. De tweede wereldoorlog lag niet zo lang achter hem en de jaren dat er onophoudelijk over de vier oorlogsjaren gesproken werd onder familie en vrienden was voorbij. Als kind heb ik avonden lang hun verhalen gehoord en weet ik ook redelijk veel hoe mijn ouders, familie en vrienden die oorlog hebben beleefd.
Mijn ouders gingen wekelijks naar de bioscoop want televisie is bij ons maar in huis gekomen rond de jaren '60.  Deze film hebben mijn ouders gezien in de bioscoop. Vele jaren later is de film ook eens vertoond op TV en ook toen heeft mijn vader gekeken.
Nu zag ik toevallig dat de film geprogrammeerd stond op een namiddag. Ik heb die opgenomen en er 's avonds naar toe gekeken. Ik wilde eens zelf zien waarom mijn vader deze film zo mooi vond. Hij is het bekijken waard.  Een oorlogsfilm met een vleugje humor. Moest mijn vader  nog  leven, zou hij zeker gekeken hebben .

23:40 Gepost in herinneringen | Commentaren (6) | Tags: film, stalag 17, oorlog |

Commentaren

Volgens mij heb ik die film ook ooit gezien, komt me heel bekend voor.
En jij , ik denk dat je je bij het bekijken van de film even dicht bij je vader voelde

Gepost door: merel | 27-11-14

Reageren op dit commentaar

@Merel, inderdaad op dat moment voelde ik bij wijze van spreken de adem van mijn vader in mijn nek! Ik heb het karakter van mijn vader en gelijk ook op hem. Recht toe recht aan ,zo min mogelijk franjes...

Gepost door: magda | 27-11-14

een verhaal dat me bekend in de oren klinkt Magda..

en onze ouders werden wel met de oorlog geconfronteerd, hopelijk maken onze kinderen en kleinkinderen dit niet meer mee...

Gepost door: willy | 27-11-14

Reageren op dit commentaar

@Willy, ik hoop het ook maar blijkbaar zijn velen niet bewust wat oorlog betekent. Waarom trekken ze naar oorlogsgebieden?

Gepost door: magda | 27-11-14

Ken ik niet, maar hou mijn hart vast voor de toekomst, zeker met al dat zielloos geweld door de 'gelovigen'
Als jonge mens zou je schrik moeten hebben nog kinderen op de wereld te zetten.
Want zoals ze zelf kinderen niet ontzien en gewoonweg vermoorden in Syrië, Afghanistan enzovoort, in naam van het geloof, en ze ook hier steeds met meer zijn.
Zit het er dik in dat met de tijd, dit ook gebeurt in het westen.

Gepost door: roysfoto | 27-11-14

Reageren op dit commentaar

@ Roy hetgeen in de voornoemde landen gebeurt is niet te vergelijken met de twee oorlogen die we langs hier gekend hebben. De normen vervagen en in naam van hun geloof wordt jong en oud vermoord zonder greintje respect voor het leven van die mensen. Ja we mogen bang zijn voor de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen.

Gepost door: magda | 27-11-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.