22-01-15

Op stap met Marc.

marc.JPG

Ik heb het af en toe over mijn schrijfzoon Marc. Velen die later ingestapt zijn om mijn blog te lezen begrijpen dit niet zo goed. Daarom een beetje uitleg.

Vele jaren terug vroeg mijn vriendin die als  maatschappelijk assistente in een instelling voor meerderjarig gehandicapten werkt in Lokeren of ik de taak van schrijfmoeder wilde opnemen voor een zwak begaafde man. Hij had geen familie meer en het zou voor hem heel goed zijn als er iemand zo nu en dan een kaartje stuurde of een brief schreef. Hij kan wel niet lezen maar het feit  post te krijgen zou hem deugd doen. In de instelling lazen ze die brief voor en een voorgeschreven tekstje als bedanking stuurde hij dan terug op zelf handgeschept papier. Heel mooie briefjes en kaartjes heb ik al ontvangen van hem.

De jaren verstreken en opa en ik gingen bij speciale gelegenheden wel eens tot ginder of  deden al eens een uitgestippelde wandeling mee . Hij leerde wat meer redzaam zijn en hij kwam met de trein alleen naar Knokke waar ik hem aan het station ophaalde. Hoedje af voor de NMBS die hem hielp bij het overstappen. Hij toonde aan de conducteur zijn reisroute en prompt kwam er begeleiding. Eén keer mocht hij bij de conducteur in 1e klasse zitten. Ik hoef niet te zeggen zeker dat  hij fier was!

Na een heleboel wijzigingen in de statuten van hogerhand uit stapte Marc na een verblijf van 25 jaar in een instelling in het systeem van beschermd wonen. Iedereen hield zijn hart vast, maar de begeleiding is super en hij wordt aangepord om meer en meer zelf te doen. Dat zal nooit helemaal lukken maar het feit dat hij kan terugvallen op de begeleiders maakt veel goed.  Zijn verstandelijk niveau is te vergelijken met een 8 à 9 jarige. Echte gesprekken kun je met hem niet voeren. Maar als je een beetje in zijn leefwereld stapt lukt het heel goed. Hij is erg zorgzaam en bekommerd en  vriendelijk tegen iedereen. Ik geloof dat héél Lokeren hem kent. Want overal waar je komt is het "Hey Marc hoe is het met je"

marc1.jpg

Hij woonde 25 jaar( op de bovenste foto)  in het gebouw rechts op de foto. Vlak er naast is een lunchbar en een winkel van 2e handskledij allebei van de organisatie Alderande.
In deze lunchbar werken vnl vrijwilligers bijgestaan door bewoners van de instelling ernaast. Er zijn geen uitgebreide maaltijden te bekomen  wel spaghetti ,lasagne, soep... en broodjes om U tegen te zeggen.  Ook verwenkoffie en gebakjes. Marc heeft geholpen om mijn portie op te eten.

marc2.jpg

Daarna deden we een wandeling door de stad. Die moet een rijk verleden gekend hebben te oordelen aan de vele mooie gebouwen. Maar ook zagen we straten vol arbeiderswoningen die nu mooi gerestaureerd zijn, toevallig gelegen in de Knokkestraat !

marc9.JPG

marc3.JPG

De ingang van het oude ziekenhuis. Erachter staat nu een nieuwbouw.

marc4.jpg

Deze prachtige tegeltjes zag ik aan weerskanten van een etalage.

marc5.JPG

Marc wilde de natuur in, hij weet dat ik dit fijn vind, maar dat zag ik met deze koude niet zitten. Zo'n wandeling is voor een volgende keer bij beter weer.

marc6.JPG

Enorme flatgebouwen waar ik zeker niet zou willen wonen. Ik vind het eng en beklemmend en toen ik nog werkte en in een flatgebouw moest zijn , brak het angstzweet me al uit.

marc7.jpg

Maar tussen twee flatgebouwen was er veel groen en veel kinderspelen en stond een boompje al in volle bloei.

 

marc10.JPG

Is dit al een lentefiets?

marc11.jpg

We kregen het koud en we gingen taartjes halen en thuis maakte Marc een heerlijke kop koffie.

marc12.JPG

Toen we opgewarmd waren gingen we terug op stap en liepen langs het mooie postgebouw dat nu te koop staat.

marc13.JPG

We zagen bootjes liggen en gezien we nog geen enkele daar gewandeld hadden ...

marc14.JPG

...stapten we door het Prinses Josephine Charlotte park, dat in de zomer een oase van groen is...

marc0.JPG

...langs een mooi fonteintje, ontsierd door allerlei afval...

marc15.JPG

...naar de plezierjachtjes die nu werkeloos aan de kade liggen. Tijdens de zomer kun je mooie boottochten maken.

marc17.jpg

Maar ik wilde van nabij de mannen zien die aan het vissen waren. Compleet gek toch om in zo'n koud weer uren stil te zitten tot er een visje bijt om die daarna terug in het water gooien.

marc18.jpg

En dan die wriemelende doosjes met aas, blèkes. Aan de andere kant van het water zat ook een visser. Ze waren elkaar aan het uitdagen wie het meest visjes zou vangen !

marc19.jpg

Toen hadden we het beiden koud genoeg om stilletjes aan naar het station te stappen om ons terug op te warmen aan een kopje koffie in een Panos winkel gelegen in het station zelf. Na een halfuurtje stapte ik op de trein en zwaaide Marc me uit met een big smile ! Wat zag hij er tevreden uit. Zelf was ik blij dat het me gelukt was en ik heb er ook van genoten. Al voel ik wel dat ik nog niet volledig hersteld ben. Vandaag  in elk geval niet gemerkt dat ik opnieuw verkouden zou worden, oef!

 

 

19:53 Gepost in vrienden | Commentaren (11) | Tags: marc, schrijfzoon, lokeren |

Commentaren

chapeau Magda, weinigen zullen het je nadoen...

in Lokeren kom ik ook wel eens, het Molsbroek en het stadscentrum is meer dan de moeite waard..

ik vraag me nu wel, hoelang de verplaatsing van Knokke naar Lokeren geduurd heeft..

prettige dag

Gepost door: willy | 23-01-15

Reageren op dit commentaar

@Willy, voor de Molsbroek vond ik het nu wel te koud. Dat zou Marc wel gewild hebben! Ik vond het al koud in het stadscentrum :-)
Duur van de reis iets meer dan anderhalf uur daar waar het vroeger een ruim kwartier minder was.

Gepost door: magda | 23-01-15

Jan Plezier, steeds een toffe ervaring.
Ik kim vanavond verder lezen, we trekken nu het bos is.
Joris

Gepost door: Gidsjoris | 23-01-15

Reageren op dit commentaar

@Joris, hopelijk niet in de modder gezakt in het bos :-)

Gepost door: magda | 23-01-15

Ik vind het bijzonder lovenswaardig dat je dit doet voor die man. Het is een mooi gebaar, nog mooier zelfs dan die florissante lentefiets.

Gepost door: Benjamín | 23-01-15

Reageren op dit commentaar

@Benjamin, dank je voor de lovende woorden. Maar daarvoor doe ik het echt niet. Ik vind het fijn dat ik met zo'n klein gebaar iemand gelukkig kan maken. Hij is onlangs 51 jaar geworden. Ik heb bewondering voor de begeleiders en begeleidsters die elke dag met die mensen bezig zijn. Zij werken met pictogram dagboeken en Marc moet doen wat er elke dag in dat boek staat uitgebeeld met prentklevertjes. In verhouding is het een peulschil wat ik doe.

Gepost door: magda | 23-01-15

Dat moet zo plezant zijn voor Marc, geen familie en dan ben jij er, het zonnetje in zijn leven. Wed dat hij altijd uitkijkt naar briefje of kaartje en zeker naar je bezoekjes. De meeste onder ons beseffen vaak niet hoe weinig er nodig is om iemand blij te maken. Niet dat ik wat jij doet weinig wil noemen hoor Magda want dat doen er jou niet veel na.

Gepost door: Mieke | 23-01-15

Reageren op dit commentaar

@Mieke, het is inderdaad een kleine moeite voor mij waar je een ander een groot plezier meedoet. Dat ik zo ingesteld ben komt wellicht door mijn opleiding.Ik heb in mijn carrière ook veel problemen bij mensen gezien die door een vriendelijk woord en wat hulp konden opgelost worden. Ik was indertijd ook datieve voogdes over twee kinderen en voor Marc vroegen ze me dat ook. Ik wilde dit niet meer want dat is een ontzaglijke verantwoordelijkheid. Daarom stelden ze voor om schrijfmoeder te willen zijn ,met de jaren is schrijfmoeder wel uitgebreid geworden met bezoekjes over en weer. Dat wordt wel een beetje aan banden gelegd want mensen als Marc nemen een vinger en verlangen op den duur een hele arm.

Gepost door: magda | 23-01-15

War mooi en lief van je .... Je schrijfzoon het het getroffen met jou

Gepost door: merel | 23-01-15

Reageren op dit commentaar

Heyy.. Lokeren! Dat oude postkantoor had ik laatst ook nog op m'n blog.. bij de uitslag van de puzzel. Dat jij die gevel dan niet herkende..! :-)))
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 23-01-15

Reageren op dit commentaar

ooh k dacht dat ik hier al geweest was

gezellig dagje en schrijfzoon ook weer gelukkig
bewonderenswaardig dat hij met z'n verstandelijke beperking alleen woont, met begeleiding, maar toch

Gepost door: fotorantje | 26-01-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.