29-03-15

Zolderschatten 1

 

 

sociale school,studeren,kortrijk

Drie handen op één buik. Mijn studie- en kamergenoten.
Op wandel van onze school naar de kostschool in het stadscentrum.

 

Een warme septemberdag. Een  overhitte trein die zuchtend door het landschap sjokt alsof hij niet vlugger kan door de warmte. Ik zit in een lege coupé. Ouderwetse houten banken en aan iedere bank een deur met een schuifraampje. Ik voelde me beklemd hoe langer het gesjok duurde. De drukkende stilte (niettegenstaande het lawaai van de trein)werkte enerverend.

Wat lag er mij te wachten. Heb ik de goede beslissing genomen?

Voor de tweede maal kwam ik in deze stad waar ik drie jaar van mijn leven zou doorbrengen. Veertiendagen ervoor was ik er voor de eerste keer om me te laten inschrijven in de school die mijn verdere leven zou bepalen.

Met pijnlijke handen zette ik de twee zware koffers op de grond om te kunnen aan een belstaaf trekken. Even sloot ik de ogen en wist dat van zodra de deur zou opengaan er geen terugkeer meer mogelijk was.
Ik was niet laf, alleen maar bang en onzeker of ik wel de goede studierichting had gekozen. De twijfel bleef doorknagen. Had ik juist gekozen? Zou ik het aankunnen ?

Toen de deur openging stapte ik met loden benen achter een dame die me naar het bureau van de directrice bracht. Daar werd me met veel woorden verteld waar ik kon eten en studeren. In feite had het niet veel belang, want hier in deze school midden in de stad zou ik na de lesuren enkel komen eten en van daaruit naar een herenhuis gaan waar ik kon studeren en overnachten.

Mijn school had geen overnachtingsmogelijkheden en elke dag naar huis treinen was niet haalbaar. De directeur had een overeenkomst gesloten met een meisjesschool  die een internaat had . Maar de late namiddag en vooravond zouden we toch doorbrengen in de meisjesschool vooraleer naar het grote herenhuis te gaan waar we de avond en nacht zouden doorbrengen.

Aan tafel maakte ik kennis met enkele meisjes die wellicht studiegenotes zouden worden. De sfeer  was geladen en iedereen keek in zijn bord niet goed wetend welke houding aan te nemen. Na de maaltijd trok een sliert kinderen en leeftijdgenoten van mij met valiezen door het ondertussen stil geworden stadscentrum naar een groot herenhuis even buiten het centrum. Door een majestueuze poortdeur stapten we binnen om halverwege langs een brede stenen trap naar de iets hoger gelegen verdieping te gaan. Dus hier zouden we in feite wonen. Een prachtig huis met hoge zolderingen, brede trappen en heel hoge dubbele deuren.

Er waren ruime slaapkamers met moderne meubeltjes. Ik kreeg een donkerharig meisje als kamergenote en ze bleek ook naar mijn school te gaan. Misschien konden we het samen goed vinden. Op het eerste zicht leek ze niet sympathiek maar dat kon best meevallen als we mekaar beter leerden kennen.

De eerste dag op school was één en al geharrewar. Een dertigtal nieuwe gezichten en even zoveel persoonlijkheden. De monitoren moesten op de eerste dag zoveel te weten komen van al die nieuwe gezichten.

Het oude herenhuis dat dienst deed als school kraakte onder het gewicht van zoveel nieuwe voeten die onwennig een onopvallend plaatsje zochten in een grote kamer. Een stuntelige glimlach naar elkaar en afwachten wat komen ging...

Deze pagina van een dagboek stak tussen de postkaartjes die in een kartonnen doos werden gevonden op zolder.
Het beschrijft mijn eerste dag op weg met de trein naar Kortrijk waar ik drie jaar zou studeren aan een sociale school. Ik  verdenk er de kinderen van om delen van mijn dagboek uit de doos gehaald te hebben waar ik veel studiespullen in bewaar.

Deze school is veel later geïntegreerd  met andere studierichtingen en noemt nu HIEPSO.  Indertijd kon je in een oud herenhuis op de Pottelberg studeren voor Sociaal Assistent of Sociaal Adviseur.

 

Commentaren

Leuk!
Helemaal in de stijl van herfst 1959 geschreven!
De onbekende stad, de juiste studie keuze,waar staat je bed, ach wat een problemen toen!!!

Gepost door: speranza | 29-03-15

Reageren op dit commentaar

@Speranza, ja hé! Ik herbeleef het allemaal toen ik die notablaadjes las. De stoomtrein met houten banken en het tochtte zo in die trein. Later reed er van Brugge naar Kortrijk een "mazoutje" en de hele trein rook ernaar. Het begin was wel een zenuwslopende tijd en dan ineens een hele week van huis weg. Telefoneren zat er niet in ,wegens te duur. Het was een hele omwenteling in je leven. Ik denk dat het voor iedereen die verder studeerde zo was.

Gepost door: magda | 29-03-15

Magda, toen waren we nog jong en schoon nu zijn we alleen nog schoon ;)

Gepost door: liliane | 29-03-15

Reageren op dit commentaar

@Liliane ,jong zijn we inderdaad niet meer maar maar we voelen ons nog jong. En schoon ,tja ? hahaha!

Gepost door: magda | 30-03-15

leuk dat je die schrijfsels nog hebt
voel je vast weer de twijfel en spanning van toen

Gepost door: fotorantje | 30-03-15

Reageren op dit commentaar

@Antje ,inderdaad ik weet nog precies hoe ik me toen voelde. Bepaalde dingen vergeet je nooit.

Gepost door: magda | 30-03-15

Dat is nu wel een pure brok nostalgie, ach Magda je doet mijn schooltijd ook weer heropleven, tjonge en dan ook nog in Kortrijk. Ik kon te voet naar school. Dat is nu echt een souvenir om te koesteren. O wat waardevolle informatie zal daar al niet te vinden zijn voor U en de kinderen. Jaja als je moest telefoneren moesten wij dat vragen aan de directrice, maar dat was maar in héél hoge uitzondering, en dat was gratis..
Laat maar komen ben heeeeeeeeeel benieuwd naar jouw tijd van toen.

Gepost door: greta | 30-03-15

Reageren op dit commentaar

@Greta, ik zal nog een paar herinneringen ophalen die zijn bijgebleven en die ik nu terugvind in die stapel kaartjes en brieven.

Gepost door: magda | 30-03-15

daar sta ik van te kijken dat je dat nog hebt Magda...

je geeft de sfeer wel heel goed weer..

voor je ouders moet het ook niet evident geweest zijn om je naar Kortrijk te sturen

groeten

Gepost door: willy | 30-03-15

Reageren op dit commentaar

@Willy, ik bewaar nogal veel :-) maar dit is wel een verrassing om het tussen oude postkaarten te vinden.
Ik had mijn zinnen gezet op sociale studies ,naar Gent mocht ik niet. Te gevaarlijk volgens mijn ouders voor jonge meisje, hahaha! En het alternatief was Kortrijk. Daar kwamen ze van heel België naar toe , ik leerde er ook mijn Limburgse vriendin kennen!

Gepost door: magda | 30-03-15

Je schreef in je dagboek als in een echt boek! Ik heb mijn dagboek van m'n tienerjaren ook nog, maar dat leek meer op het huidige FB.. veel 'ik voel me rot' en 'goed cijfer voor m'n Engelse proefwerk vandaag!' dat erin staat hahaha! Géén stof om nog eens op m'n blog te reproduceren hoor.
Die foto is echt leuk.. maar jij was in je jonge jaren dus niet blond.. want ik neem toch aan dat jij de middelste bent hier? :-)
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 31-03-15

Reageren op dit commentaar

@Mizzy, je zou het inderdaad niet zeggen op deze foto maar ik ben altijd donkerblond geweest. En tijdens de zomermaanden nogal wat tintjes lichter omdat het door het zonlicht verbleekt. Het meisje links is zwartharig en de rechtse is donkerbruin Zou je ook niet zeggen hé! 't Zal wel aan de foto liggen.

Gepost door: magda | 31-03-15

wow, ik vind dagboekfragmenten super!!!!, ik heb mijn jeugddagboeken allemaal op een dag verbrand, nu heb ik daar wel spijt van, en Magda, ik denk dat jij het middelste meisje bent!!!!!!!!!!!!

Gepost door: emily | 31-03-15

Reageren op dit commentaar

@Emily, dat klopt! Ik heb niet echt een dagboek bijgehouden ,maar wel af en toe geschreven wat me bezighield. Ik schreef vroeger heel veel met mensen uit verschillende landen. Met sommigen ben ik nog steeds in kontakt .

Gepost door: magda | 31-03-15

Ik dacht al :"Wie zijn die drie knappe jonge dames op de foto ? " Dit vind ik heel leuk hoor. Een dagboek uit een vervlogen tijd. Dat doet een mens terug dromen hé ?
Zelf heb ik nooit een dagboek bijgehouden. Meestal deden jongens dat niet. Jammer, want veel herinneringen die anders vervagen of verdwijnen kunnen door zo'n dagboek worden opgefrist.
Groetjes !

Gepost door: Fluwijn | 01-04-15

Reageren op dit commentaar

@Fluwijn een echt dagboek heb ik in feite nooit gehad. Maar iedere keer iets me erg aangreep ,schreef ik daar uitvoerig over. Ik schreef veel met penvrienden, had ik maar een kopie van al die brieven die ik indertijd heb geschreven over mijn gedachten , gevoelens en gebeurtenissen... De brieven die ik ontving heb ik nog allemaal en daar kan ik wel uit afleiden wat ikzelf schreef.

Gepost door: magda | 01-04-15

Magda, jullie waren precies 3 hostessen. Zo charmant, stralend, lief.....
Als ik nu die foto zie dan zie je pas hoe jouw dochter sprekend op je lijkt.
Nostalgie, hoe mooi.

Gepost door: Mieke | 01-04-15

Reageren op dit commentaar

@Mieke, hohoho! veel te veel eer ! We waren studentes zoals zoveel anderen en ook erg braaf want we hadden een zeer strenge directeur en voor een prul kreeg je een dag uitsluiting!! Wij moesten een voorbeeld worden voor veel mensen die we later zouden bijstaan als sociaal assistent(e)

Mijn dochter gelijkt enorm op me en zeker de periode dat mijn haar langer of opgestoken was. Dat zegt iedereen.

Gepost door: magda | 01-04-15

De commentaren zijn gesloten.