10-03-16

Herinneringen ophalen met collega's...

collega.png

Ik had gisteren een eigenaardige dag. In de namiddag kwam een oud collega even langs. Hij heeft het momenteel wat moeilijk na een gebroken relatie.
Hij heeft jaren met mij samengewerkt en is nog steeds werkzaam, hoewel we elkaar de laatste jaren niet zoveel meer zagen was ieder weerzien alsof we gisteren "salut en tot morgen" hadden gezegd. In de tijd dat ik werkzaam was werden de vrouwen tijdens de werkuren aangesproken met " mevrouw" en de mannen werden aangesproken met hun graad. Dat was een zodanige gewoonte dat mijn collega mij altijd aansprak met "madam", tijdens de werkuren maar ook daarbuiten. Het klonk niet als madame maar meer alsof dit mijn voornaam was. Dat doet hij tot heden nog altijd.
Hij heeft eerst over zijn moeilijkheden gesproken maar al vlug werden herinneringen bovengehaald aan de tijd dat we samen werkten. Het is verrassend hoeveel je al pratend met elkaar weer herinnert.  Gebeurtenissen die je praktisch vergeten was. Na een tijdje vertrok hij zichtbaar toch wat ontspannender dan toen hij binnenkwam. Hij vertrekt voor drie weken met een groepsreis naar Cuba. Dat zal hem zeker helpen om zich wat van zijn problemen te distantiëren en alles wat nuchterder te bekijken achteraf. Tot over drie weken en goede reis!

In de late namiddag kwam toevallig een andere collega binnenwaaien. Zijn vrouw had een paar mooie paascadeautjes gemaakt. Ik had dit gezien op haar FB en vroeg of ze dit ook voor mij wilde maken. Haar man zou ze komen brengen.
Met hem heb ik niet nauw samengewerkt maar hij was allemansvriend en altijd bereid je te helpen daar waar hij kon. Een eeuwige grapjas. Hij is beginnen grappige voorvallen vertellen, waar ik  geen weet van had of maar half wist dat die gebeurd waren, toen hij nog werkte. Hoewel ik me altijd voorgenomen had om niet te veel over het verleden te vertellen omdat de meeste toehoorders er toch het fijne niet van weten en waarmee je de meeste mensen  in feite maar mee verveelt. Wel, we zijn uren aan het vertellen geslagen en hebben ons meer dan één keer slap gelachen. Toen hij al héél laat aanstalten maakte om huiswaarts te keren ( hij woont een paar straten verder) zei hij : "zo'n dingen kun je toch maar vertellen aan collega's  want buitenstaanders kunnen zich bepaalde situaties niet voorstellen . Het heeft me verdikke echt deugd gedaan." Mij ook collega!

Ik heb me even weer op "mijn werk" gevoeld waar alle collega's mochten binnenspringen met hun problemen en ik hun luisterend oor was of hielp een oplossing te zoeken... Toen gebeurde dat zomaar, nu moeten ze een aanvraag indienen om gehoord te worden door een vertrouwenspersoon (die door de betrokkene allerminst vertrouwd wordt omdat er een verslag moet opgemaakt worden ) !

herinneringen,collega's

18:43 Gepost in herinneringen | Commentaren (16) | Tags: herinneringen, collega's |

Commentaren

Over het werk van vroeger kan je inderdaad alleen met oud-collega's praten. Andere mensen hebben meestal een flauw idee van wat zich daar zoal afspeelde.
Zo heb je gisteren een fijne namiddag gehad, Magda.

Gepost door: Fluwijn | 10-03-16

Reageren op dit commentaar

@Fluwijn, inderdaad ik had onverwachts een mooie dag maar toch met een randje weemoed. Er zijn in ons werk dingen gebeurd waarop je uit eigen geesteijk zelfbehoud reageerde met vloeken of lachen. De buitenwereld zou dit respectloos gevonden hebben.Zoiets kun je onder collega's vertellen maar niet aan derden, zelfs niet je eigen familie. Er was vroeger veel meer beroepsethiek dan heden als ik nog werkende collega's hoor vertellen!

Gepost door: magda | 10-03-16

Volgens mij ben je een goede luisteraar ;) én een goede collega!

Gepost door: cuisine celine | 10-03-16

Reageren op dit commentaar

@Celine, blijkbaar wel anders zouden ze na al die jaren dat ik al thuis ben niet nog langskomen!! Ik ben een tateraar maar kan ook goed luisteren en me inleven in andermans problemen. Ik denk een goede collega te zijn geweest als ik denk aan het afscheid dat ik heb gekregen.Dat was nog nooit voordien zo groots gebeurd.

Gepost door: magda | 10-03-16

Een aparte dag dus, die niet vaak voorkomen.. des te leuker hè!
Groetjess!

Gepost door: mizzD | 10-03-16

Reageren op dit commentaar

@Mizzy, het gebeurt inderdaad niet alle dagen en daarom is het ook zo leuk.

Gepost door: magda | 10-03-16

Zo is het Magda, ons verleden is groter dan onze toekomst.

Gepost door: liliane | 10-03-16

Reageren op dit commentaar

@Liliane ,aan onze leeftijd zeker!

Gepost door: magda | 10-03-16

leuke prenten heb je er bij geplaatst Magda...

en dat jullie mekaar nu soms ontmoeten is eerder uitzonderlijk, denk ik ...

soms denk ik dat onze maatschappij "harder" is geworden...

maar mogelijk zie ik dat verkeerd

prettige dag

Gepost door: willy | 11-03-16

Reageren op dit commentaar

@Willy, ik denk dat ik nog in de "goede jaren " heb gewerkt. Het was niet alle dagen feest , maar ook niet alle dagen kommer en kwel en we gingen graag naar ons werk van maandag tot zaterdag ( ik heb ook nog op zaterdagvoormiddag moeten werken en tijdens de zomermaanden ook op zondag) ) en hielpen elkaar waar het kon. Nu beginnen ze op maandag al klagend en blijven zuchten tot vrijdagmiddag! Het enige wat blijkbaar nog telt is vrijetijdsbesteding en vakantie. Wij waren de generatie die de moord op twee agenten heeft meegemaakt en dat heeft tussen ons een stevige band gemaakt. Zoiets vergeet je nooit.

Gepost door: magda | 12-03-16

... dat is dan tegenwoordig een grote drempel!

Gepost door: Gidsjoris | 11-03-16

Reageren op dit commentaar

@Gidsjoris, bedoel je dat de drempel tegenwoordig hoog ligt om kameraadschappelijk om te gaan op het werk? Ja dat is inderdaad zo. Er bestaat meer kliekjesvorming end ie hoort bij dit kliekje en de andere bij een ander kliekje

Gepost door: magda | 12-03-16

Fijn dat collega's bij je langs komen Nu hoor je meer op het werk dat als ze je iets moeten vragen dat ze je mailtje sturen ook al zitten ze bij wijze van spreken de bureau naast jr

Gepost door: Merel | 12-03-16

Reageren op dit commentaar

@Merel, dat overkwam mijn vriendin toen op haar werk internet zijn intrede deed. Er werden nota's met pc doorgestuurd en de afzender zat in een bureau naast haar. Daar heeft ze het tegenwoordig nog lastig mee. Er is minder en minder menselijk contact

Gepost door: magda | 12-03-16

amai, wat een fijne dat, collega's die hun problemen komen vertellen :-)
Nu, ja, het gaat hem over de relatie die je met die mensen hebt, dat begrijp ik wel.

Gepost door: pieterbie | 14-03-16

Reageren op dit commentaar

@Pieterbie, dat komt omdat het vroeger een deel van mijn takenpakket was. Niet echt opgelegd maar gegroeid met de jaren. Ze wisten dat wat ze mij vertelden ook binnen de muren van mijn bureau bleef. Mijn oversten gingen mijn tong niet pellen, dat kon toen nog en dat werd erg gewaardeerd ;-)

Gepost door: magda | 18-03-16

De commentaren zijn gesloten.