15-04-07

Terug thuis na de wandeling

Ik had een pracht van een namiddag. Met de tram spoorden we met een groepje van meer dan 25 mensen richting Blankenberge. Het merendeel onder ons rijdt gratis en daarbij heb je dan ook geen parkeerproblemen. Met het mooie weer was het druk aan de kust ,dus veel auto’s overal.

Het was ideaal weer om de natuurwandeling te doen in “de fonteintjes”. Het was daar niet zo warm als in het binnenland. De zeebries was aanwezig en het merendeel van de wandelaars onder ons konden een jasje goed verdragen.

Ik moet bekennen dat ik niet wist dat er zo’n mooi natuurgebied lag vlak achter de duinen  tussen Blankenberge en Zeebrugge. De wandeling nam twee en een half uur in beslag ,mar verliep wel in een gezapig gangetje. Makkelijk wandelen was het niet ,want je liep langs smalle ,slingerende, aarden paadjes...onder sleedoorn , tussen duindoorn ,naast verdroogde berenklauw … De sleedoorn stond volop in bloei en bood een prachtig wit spektakel.

Kun je het eigenlijk voorstellen dat er daar een viertal grote plassen liggen met …zoet water en vegetatie die past bij dit watergebied. Twee plassen worden gebruikt om te vissen en overal liggen er vlondertjes voor de vissers. Een ander plas wordt gebruikt als rustplaats voor de vogels. Nog een plas laten ze volgroeien met riet en de allergrootste plas is als het ware een maagdelijke plas die ligt te spiegelen onder de zon.

Het weer was niet helder .Er hing een soort nevel ,daarom zijn de foto’s ook niet echt helder.

Omdat het gebied beschermd is mag je ook niet overal lopen en zijn er verschillende oversteekplaatsen gemaakt van de grote baan recht naar het strand toe.

 

Het strand was vandaag een immense vlakte gezien het eb was. Hier en daar zag je al mensen die lagen te zonnen .Op het strand was de wind ook niet zo koud. Eigenaardig genoeg want de wind kwam uit zee. Op het verharde gedeelte van het strand zijn we de hele weg teruggewandeld om via een oversteekplaats terug te keren naar de start van de wandeling.

De zon was fel en ik heb vandaag nog een kleurtje bijgekregen!

 

Op het terras van de Duinse Polders ,een sociaal vakantiehuis van de mutualiteit hebben we een glas gedronken. We waren uitgedroogd. hm hm. Het was er zo lekker zitten dat we veel trams hebben laten voorbijrijden (om de 10 minuten is er een tram) . Ach we zaten ook zo gezellig te babbelen en iedereen was in een uitstekend humeur. Dan stap je toch niet vroeg op hé!

Kopie  van PICT1891

De gids toont ons waar we gaan wandelen.

Kopie  van PICT1894
De groep luistert aandachtig,hm sommigen toch!
Kopie  van PICT1896
De talrijke vlondertjes voor de vissers.
Kopie  van PICT1900
De plas met al het riet.

Kopie  van PICT1905
Afgesloten watergebied waar de vogels broeden en rusten.

Kopie  van PICT1906
Midden de foto zie je eenden zitten te broeden en achter de heuvel met de bomen ligt het ...strand.

Kopie  van PICT1910
Wandelpad tussen de sleedoorns...

Kopie  van PICT1911
en onder de sleedoorns

Kopie  van PICT1912
Overwinterde lisdodden

Kopie  van PICT1915
Moerasgebied met vooraan wilde postelein.

Kopie  van PICT1916
De maagdelijke grote plas :geen rietkragen

Kopie  van PICT1918
Achter de heuvel met de bomen zie je het strand!In de verte de
kranen van de haven van Zeebrugge.

Kopie  van PICT1920
Het is eb en de zeelijn is ver weg.Er is rijshout geplant om de duinen-
gordel te beschermen bij stormweer.

Kopie  van PICT1921
De twee vorige foto' s zijn getrokken op de duinenkruin en achter
de wandelaars zie je de toppen van de bomen die ik aanwees op de
foto waar de eenden aan het broeden waren.

Kopie  van PICT1922
Een oversteekplaats met terras en banken.

Kopie  van PICT1926
De terugweg van de wandeling langs het strand.

Kopie  van PICT1927
De oversteekplaats naar de start van de wandeling.
Het plakkaat "verboden te zwemmen" staat hier wat
verloren en dan nog in de richting van de duinen!haha

 

Kopie  van PICT1928
Een frisse pint heb ik wel verdiend na zo'n wandeling,vind ik.
Deze schelp ,een mes,ligt er met honderden op het strand.

Kopie  van PICT1930
Daar dronken we een glas,deden we een plas en ...bleven we babbelen
 
...en nu gaan we platte rust gaan nemen!!!
welterusten24vq8

23:18 Gepost in Muziek | Commentaren (3) | Tags: wandeling, fonteintjes |

23-09-06

mijn eerste avondje uit

Een nieuwe inktvlek!

Mijn eerste avondje uit.

 

Ik kies voor een eerste avond je uit niet zomaar mijn eerste avondje uit  ,maar het eerste avondje dat  met muziek en dans gepaard ging en dat ik zelf had helpen voorbereiden.

Ik moet zowat  16 à 17 jaar geweest zijn..

Ik ging naar het Lyceum in Brugge ,een school uitsluitend bezocht door meisjes. De jongens volgden les aan het Atheneum een paar straten verder.

Ik heb altijd graag en vlot geschreven en dat was in het Lyceum uitgemond in de uitgave van een tijdschrift  dat op regelmatige tijdstippen verscheen. Ik verzorgde daar van begin tot het einde alles van. De artikels kwamen van de medestudenten en van mezelf. Nu was het zo dat we  het idee gelanceerd hadden om eens een feestje  te geven .Maar meisjes onder elkaar , tja …dat was nu ook het ideale niet. We zouden de jongens van het Atheneum uitnodigen. Zo begonnen we de onderhandelingen ,maar…

de directie was dit natuurlijk te weten gekomen en we werden op het matje geroepen. Tot onze verrassing kwam er  een suggestie uit de bus van de beide directies! We moesten samenwerken Lyceum en Atheneum . Daarvoor werd ik aangeduid en in het Atheneum werd R aangeduid. Hij hield zich  daar ook bezig met het uitgeven van een schooltijdschrift.

Op het einde van het schooljaar mochten we dan een T dansant inrichten. Het moest een feestje zijn in de namiddag en vóór de avond inviel  moest het afgelopen zijn. Ja ,er werd nogal gewaakt over de zeden hoor!

Verder was de bedoeling dat we ook samen één tijdschrift zouden uitgeven .Nu we probeerden maandenlang om één tijdschrift uit te geven. Maar dat is nooit gelukt omdat de visies van R en mezelf te ver uiteenliepen.

Het feestje uitbouwen lukte wel en we werkten fantastisch samen op dat vlak. .Bezoekjes bij R thuis en R bij mij thuis. Na de school samen op stap om alles in orde te brengen. Vergeet niet dat dj ‘s in die tijd niet bestonden en wij op zoek moesten naar een orkest en als het financieel haalbaar was ook een zangeres. Dan moesten we ook zorgen voor een budget via reclames die er in het schooltijdschrift opgenomen werden… Enfin veel werk!

In het voorjaar mochten we dan die T dansant geven met de toestemming van beide directies. Maar verder lieten ze ons vrij . We zouden ook niet buiten de lijntjes durven gaan want de gevolgen waren voor R en mezelf dan niet te overzien.

Het feest ging door in het historisch pand “De Saaihalle “ in Brugge. Iedereen wist wanneer het feest startte en was ook verwittigd wanneer het feest teneinde was.

De zaal  stroomde vol en R. en ik  hadden elkaars hand vast van de zenuwen. Het zou en moest slagen ,wilden we later nog feestjes mogen geven.

Hij in zijn beste kostuum met strikje en ik in een wijde ,wijnrode satijnen jurk.. Ik had die als geschenk gekregen van mijn Canadese familie. Was wel gewaagd in die tijd .Maar ik had er in elk geval succes mee.

Het orkest speelde prachtig ( het latere bekende Roland Keereman ensemble)en de zangeres van dienst zong als een engel.

Toen alles zijn gangetje ging ,konden wij stoom aflaten en overzagen het schouwspel van op het balkon. Een dansvloer vol met jonge meisjes en  jongens .We stonden allebei met tranen in de ogen van emoties en een zoen was dan ook de bezegeling van maandenlange spanning en werk..

 

Neen het is nooit iets geworden tussen ons , daarvoor hadden we allebei teveel hetzelfde temperament ,maar we zijn altijd goede vrienden gebleven en konden alles aan elkaar vertellen.

14:53 Gepost in Muziek | Commentaren (2) | Tags: tdansant |

22-08-06

dagboek van een vakantie

Dagboek van ons verblijf met drie kleinkinderen in de Ardennen.

Ik heb beloofd aan de kleinkinderen dat ik alles zal vertellen over ons verblijf aldaar en niet een kort verslagje zal maken. Bij deze zijn jullie gewaarschuwd. Het wordt een lang verhaal!

Je mag gerust een paar dagen wegblijven van mijn blog als het te vermoeiend wordt om dit allemaal te lezen! Want er is van alles gebeurd in die 14 dagen!

 

Vrijdag 4 augustus 2006

Het hele huis stond vol reistassen,plastiekzakken ,manden met eetwaar,zakken met schoenen, plastiekzakken met last minut spullen die toch nog mee  moeten, lakens ,handdoeken…

Uit ervaring weet ik dat je beter alles eerst kunt verzamelen en dan pas in de koffer van de auto of  boven op de auto kunt stoppen. Doe je het omgekeerd dan heb je gegarandeerd iets vergeten want je hebt geen overzicht meer .Mijn man weet allang dat hij niet moet beginnen met inpakken voor ik het “startsein “ geef en daarbij ... ik kan veel beter stapelen dan hij . Ik krijg veel méér in de koffer  en de koffer kan dan ook nog dicht. Dus van dat karwei is mijn man vrijgedsteld.

Ik had een lijstje gemaakt met alle dingen die ik niet mocht vergeten en dat is wel gemakkelijk .Je hebt het maar te overlopen om te zien of je iets vergeten zou zijn. Want vlak vóór je weggaat gaat alles er nogal hectisch aan toe hier.( en bij iedereen die op reis gaat zeker)

Ik was al een paar dagen voordien begonnen met spullen verzamelen en de avond ervoor startte ik met inpakken.

Die vrijdagmorgen stond de hall bomvol gerief dat allemaal “zeker” mee moest  naar de Ardennen! En het lukte me nog ook ! Ik had zelf nog twee plastiek zakken mee met “mijn schatjes van patatjes”. Ik ben nu ook niet gek om 50eurocent de kilo te betalen als ik zelf heerlijke patatjes heb! Ik duwde die het laatst tussen allerlei spullen.

Dan ben ik ook nog naar de groentetuin gegaan om sla , tomaten , boontjes , uien,peterselie…

Ramp o ramp ,wat zag ik daar!! De rijen met bamboestokken waar de snijbonen langs groeien lagen tegen dek door de stormwind van de voorbij nacht. Vlug om binddraad en alle stokken weer deftig in de grond gestoken en alles weer vastgebonden.

Een hele rij zonnebloemen lagen eveneens omver en hun zonnehoofden stonden al zo mooi . Ik probeerde de zonnebloemen nog recht te trekken en de grond wat aan te stampen . Maar dat lukte me niet goed. Alles was ook zo zwaar omdat alle planten kletsnat waren. Ook in de lavatera en  de cosmea waren flinke bressen geslagen.

Ja de storm en de wind hadden lelijk huisgehouden in de tuin. Maar ik had niet meer de tijd om alles te “repareren”. Mijn man, Kevin en Sandra( ja  de dochter ging mee voor een weekend) stonden te wachten om te vertrekken.

Verstand op nul en niet meer denken aan die tuin,we zullen wel zien als we terugkomen,dacht ik.

Met enige vertraging geraakten we vóór de middag nog weg.

De reis met tussenstop (om in een Carestel te eten )verliep redelijk vlot. Rond Brussel weet je nooit ,maar ik noemde het vlot omdat we wel in een file zaten maar toch bestendig konden doorrijden. We zaten in een kijkfile. In de andere rijrichting  op de Brusselse ring zagen we nl drie kettingbotsingen. Het commentaar hoorden we tezelfdertijd op de radio! Wel grappig ( dat horen hé,niet de accidenten !)

Toen we in Bertem naar de Carestel wilden rijden ,vond mijn man toch het middel om verkeerd te rijden en geraakten we op de snelweg naar Hasselt. Via een afrit naar Bertem en een ommetje door het stadje zelf geraakten we weer op de juiste autosnelweg en konden we opgelucht een stukje gaan eten.

Anders geen problemen. Wel alle weertypes gezien onderweg :regen ,bewolkte lucht en zonneschijn…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het weerzien met onze vakantiewoning was hartelijk ! Ik heb goedendag gezegd aan de keuken ,de eethoek, het salon ,de vier slaapkamers en de 2 badkamers. Ze glommen van tevredenheid en roken heerlijk naar” pas geschrobd met bruine zeep”.

Iedereen pakte zijn eigen spullen uit,en oma begon met alle bedden op te maken en de badhanddoeken uit te hangen. Ik neem al het beddengerief mee en badhanddoeken , shampoo en badschuim en wegwerp washandjes en tandpasta ,en voor de kinderen een tandenborstel omdat dit anders een eeuwig discussie punt is. (welke lakens moeten we meebrengen,grote,kleine ,welke maat, is er toiletgerief  en zo voort en zo verder…..) Nu zijn de bedden opgemaakt en is alles aanwezig voor al wie achter komt. Punt.

Nog even naar Houffalize voor drank en brood en wat toespijs.

 

 

We verwachtten Luc en Suikerbossie met Emma en Amanzoureth tegen de avond. Toen ze om 22 uur daar nog niet waren en het buiten al aarde donker was(en ik kan jullie verzekeren dat het in de Ardennen echt pikdonker kan zijn),werden we toch wat ongerust.

Er zijn geen straatnamen in het dorpje Dinez ,de huizen hebben enkel een huisnummer. Begin dan maar eens te zoeken in de duisternis.

Wat bleek: de gps zei hen telkens “afslaan naar links op 500m”. Ze hadden dat gedaan , maar dan moesten ze een stuk door een bos rijden! Zie je dat maar te doen in de duisternis. En die weg herkende Luc niet(hij was verleden jaar ook al hier geweest).

Via de gsm stelden we hen voor aan de kerk van het dorpje te blijven staan en daar zouden we hen oppikken en moesten ze ons enkel nog volgen. Ze stonden op amper 500m van de woning en hadden de smalle straat die recht naar de woning leidde in de duisternis niet gezien,ze waren er wel een paar keer voorbij gereden!! Eerlijk gezegd mijn man en ik zaten ook niet op ons gemak in de auto . Die avond was het een gitzwarte nacht! Of waren we die duisternis nog niet gewoon?

Gezien het late uur en de vermoeidheid bij iedereen was het vlug bedtijd!

 

Zaterdag 5 augustus

Ik had die eerste nacht redelijk goed geslapen,maar ergens voelde ik dat er iets niet pluis was.

Ik werd verschillende keren wakker en om 6.30 uur hoorde ik een auto over het grind van de oprit rijden. Even vanachter het gordijn geloerd. De dageraad was er al en ik zag de postauto wegrijden! Joepie ,de krant werd besteld. Ik had dat aangevraagd maar was benieuwd of dat ook vlot zou verlopen. Blijkbaar wel dus. Een gratis service van de Post als het voor een minimum duur van twee weken aangevraagd wordt( in België .In het buitenland moet je hiervoor betalen).

De avond ervoor had mijn man een karton waarop onze naam geschreven stond in een plastiek hoes gestopt en aan een ijzeren hek gehangen aan de straatkant. Hij had er een plastiekzak bij gehangen en daar stak de krant in. Ja, het had zo hard geregend die nacht dat we de krant eerst moesten te drogen leggen vooraleer we die konden inkijken!

Toen ik om 6.30 uur naar buiten keek had ik me niet gerealiseerd dat de auto van Luc niet op de oprit stond. Ik was wel blijven liggen maar sliep niet meer zo vast.

Om 8 uur ging ik stilletjes naar beneden om niemand wakker te maken en daar vond ik een groot blad op tafel waarop geschreven stond” ik ben met Luc naar het ziekenhuis in Bastogne” Was me dat even schrikken. Op de gsm die beneden lag op te laden stond een berichtje” 6.30 uur we wachten op de bloeduitslag. Waarschijnlijk galcrisis”

Om 9.30 uur weer een berichtje  “’t zijn galstenen”.

Om 10.30uur kwamen ze terug van het ziekenhuis .Luc zag er belabberd uit na een slapeloze nacht ,veel pijn en nu volgestopt met medicatie. Na koffie en broodjes is hij in bed gedoken  en bleef enkele uren slapen.

 

Toen hoorden we het verhaal:

Luc had in de nacht pijn gekregen en dat leek niet over te gaan ,maar verergerde steeds. Omdat hij aan een bepaalde voedingstof allergisch is,werd er eerst gedacht aan een allergische reactie. Maar daarvoor heeft hij medicatie bij zich en de pijn was anders.

Dan zit je daar op de” vreemde”! Maar  Ingrid is een kordaat vrouwtje en ze belde het noodnummer op via de gsm. Die wilden met een ambulance komen ,maar dat wilde zij niet om geen paniek te veroorzaken. Ze gaven haar dan het adres van de dichtst bijzijnde kliniek en die was in  Bastogne. Om 5 uur in de ochtend zijn ze stilletjes naar buiten gegaan en reden naar de kliniek.

In de loop van de dag voelde Luc dat het niet helemaal voorbij was en in de vooravond zijn ze huiswaarts gereden . Ze vonden het veiliger om thuis te zijn moest de pijn weer verergeren. Anders waren ze gebleven tot de zondagavond.Op haar blog heeft Suikerbossie meer verteld hierover.

Emma bleef bij ons en Amanzoureth ging terug mee met hen.

Dat zette wel een domper op onze eerste vakantiedag.

 

 

 

 

 

 

 

 

Kort na de middag trokken Sandra,ik en Kevin en Emma en Amanzoureth naar het bos. Exact naar de plaats waar ze verleden jaar dammen hadden gemaakt om het water tegen te houden die over het bospad liep om dan aan dan andere kant van de weg in een beekje verder te stromen.

Verleden jaar konden ze dammen bouwen,nu stroomde het water zo hevig over het bospad en stonden de kinderen kuithoog in het water ,dat een dam bouwen niet gemakkelijk was.

Wij zaten op een bruggetje naar hen te kijken, toen we opeens een bekende stem hoorden. Veel vroeger dan verwacht was de schoonzoon daar. Ik moest even lachten toen Sandra tegen Kevin  zei”we zouden het niet durven laten om af te komen  naar de Ardennen! Want we gehoorzamen nog altijd als oma zegt ’kom het maar af als we in de Ardennen zijn’ “.

Jaja ,ze komen maar al te graag achter!

 

Zondag 6 augustus

Opa ging tegen 9uur naar de Spar winkel(de winkel gaat om 9 uur pas open) om warme croissants en ovenvers stokbrood. De meeste ochtenden waren de kinderen ook al beneden om mee te gaan met Opa . Ze ontfutselden hem altijd wel iets als ze mee waren naar de winkel !! De eerste dagen brachten ze allerlei soorten koffiekoeken mee ,maar uiteindelijk bleef hun keuze bij de croissants en het stokbrood. Elke ochtend was dit hetzelfde ritueel. Opa naar de Spar bakker om verse croissants en stokbrood en dan pas werd er ontbeten. Maar na een week bleef het ene kind na het  andere langer slapen( gelukkig maar want zó vroeg gingen ze ’s avonds ook niet naar bed )en zaten opa en oma alléén aan de ontbijttafel  en lazen we elk een stuk van de ochtendverse krant !

Die eerste zondagochtend waren Sandra en Johan daar ook en zaten we ook lang aan de ontbijttafel.

Tegen de middag arriveerden Serge en Marleen met Cédric en Sébastien. Er werd lang getafeld en tegen 15 uur gingen we naar Houffalize waar een stoet uitging met de naam“Carnaval du Soleil”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Johan en Sandra reden huiswaarts  en de rest ging naar de stoet kijken.

Op een speelse wijze en met een flair van “als wij het maar mooi en leuk vinden” trok een bonte stoet door het kleine stadje( zeg niet “village” want dan zijn de inwoners gekrenkt. Houffalize is “une ville”) . Van praalwagens kun je niet echt spreken maar alle door een stevige tractor getrokken wagens vertolkten de Ardense levenswijze en folklore. Het tempo lag tergend traag en ik denk dat het begin van de stoet reeds terug was aan hun startplaats als de laatsten nog moesten vertrekken. De stoet duurde ruim 2 uur.

Wat zeer sympathiek was : midden het stadje was een zeer grote ruimte voorbehouden aan gehandicapten en rolstoelgebruikers; Daar voerden de  deelnemers uitgebreid hun dansjes op en trakteerden ze de gehandicapten op allerlei snoep en drank.

Wij stonden daar niet zover van en deelden hierin mee: ze stopten je kleine plastiek glaasjes gealcoholiseerde vruchtensap toe ,je kreeg hardgekookte eieren en vers gebakken omeletten ( gebakken op de “praalwagen”) op een plastiek schaaltje toegestopt ,de kinderen kregen nog ingepakte rollen serpentines, vrachten confetti werd er rondgestrooid( de dinsdag zagen we nog een gemeentewerkman met een stofzuiger de straten schoonmaken!). Kevin werd meegesleurd in een dolle farandole ,snoep werd niet gegooid maar aan de kinderen in de handen gegeven … Er was ambiance en leute en veel omstaanders werden betrokken in de zang en de dansen. De mensen kwamen van heinde en verre uit de Ardennen om dit spektakel te aanschouwen. Ik geraakte aan de babbel met een mevrouw die speciaal uit Aarlen was gekomen om de stoet te zien. Ik had juist confetti over me gekregen en zij had een dubbele portie gekregen. Zo geraak ja aan de babbel hé! Met haar ouders was ze jarenlang naar Knokke op vakantie gekomen.. wat is de wereld toch klein .

 

Die dag was het snikheet en zochten we de schaduw op ! En we moesten héél ver lopen om onze auto te bereiken. Het stadje was afgesloten ,er was geen doorkomen aan . De grote baan was tot tweemaal toe afgezet en als je om de een of andere reden er toch moest zijn dan moest je 2,5 € betalen !!!! En terwijl de stoet passeerde kon je er al helemaal niet door !!

 

En wie zag er 's avonds niet meer uit zijn ogen en had zijn doek en tutje nodig?Onze kleine Sébastien

 

 

01:05 Gepost in Muziek | Commentaren (1) | Tags: vakantie |