01-06-16

Het René Magritte Huis-Museum

Na het bezoek aan de woning en het atelier van Meunier reed de bus dwars door Brussel om ons naar de volgende  kunstenaar te brengen Door allerlei omleidingen kregen we een mooi zicht op het centrum van Brussel!

René Magritte is een van de 10 bekendste schilders in de wereld ! De kunstenaar, bekend om zijn surrealistische werken, verbleef het grootste deel van zijn leven in Brussel. Hij werd geboren op 21 november 1898 te Lessines, in de provincie Henegouwen. Vanaf zijn twaalfde volgt Magritte tekenlessen boven een snoepwinkel. Op zijn achttiende wil hij van schilderen zijn beroep maken en schrijft hij zich in aan de Academie voor Schone Kunsten te Brussel. Het beroep van schilder is niet altijd gemakkelijk! Voor Magritte kon leven van zijn schilderijen, hield hij zich bezig met reclametekeningen. Deze eenvoudige, leesbare beelden vallen op. Ze tonen luxueuze modehuizen maar ook voorwerpen uit het dagelijkse leven: snoep, koffie, auto's, geneesmiddelen

Aanvankelijk dachten we dat we naar het Magritte Museum gelegen op het Koningsplein gingen. Neen we gingen naar  het René Magritte Huis-Museum gelegen in Jette, Esseghemstraat. Daar worden oa een reeks originele aquarellen, gouaches en tekeningen tentoongesteld  alsook grafische werken van Magritte.
Het Museum is gelegen in het huis waarin Magritte en zijn vrouw Georgette tussen 1930 en 1954 gedurende 24 jaar gewoond hebben. Het paar huurde het gelijkvloers, dat met oorspronkelijke meubels gereconstrueerd werd. Magritte heeft daar bijna de helft van zijn werk uitgevoerd. Op de bovenverdiepingen toont een biografisch parcours het leven en de carrière van Magritte via foto's, brieven, persoonlijke documenten en voorwerpen. Ik kon er weinig foto's nemen omdat de ruimtes te klein waren en er altijd wel iemand in het beeld liep.
 

magritte.JPG

In de straat heb je op het voetpad maar de mozaïek tegels te volgen tot het huis waar Magritte woonde. Ook aan bepaalde gevels gingen mozaïeken van de schilder.

magritte1.jpg

magritte2.jpg

magritte3.jpg

zijn werkkamer

magritte4.JPG

de keuken waar hij ook veel aan een tafeltje werkzaam was.

magritte5.JPG

Achterin de tuin zijn atelier

magritte6.JPG

Op het gelijkvloers de slaapkamer...

magritte7.JPG

...met aan de straatzijde het salon.

magritte8.JPG

Op de verdieping kasten vol brieven en persoonlijke documenten en tekeningen aan de muur.

magritte9.jpg

Zagen we zijn beroemde schilderijen niet, dan kregen we toch een inkijk in het leven van deze kunstenaar.

 

31-05-16

Constantin Meunier

Het Constantin Meuniermuseum is een museum in de Brusselse gemeente Elsene, gewijd aan de Belgische kunstenaar Constantin Meunier (1831-1905). Het museum is gehuisvest in de atelierwoning waarin de Meunier de laatste vijf jaar van zijn leven woonde en werkte.

Meunier, geboren in Brussel, was een realistisch schilder van expressieve fabriekstaferelen die blijk gaven van zijn socialistische sympathieën. Hij is vooral bekend om zijn imposante bronzen beelden van fabrieksarbeiders. Deze waren ingegeven door zijn bezoeken aan industriegebieden rond Luik en Charleroi in de jaren zeventig en tachtig van de 19de eeuw. De figuren geven een veelzeggend beeld van die tijd.

De collectie van het museum omvat 759 kunstwerken: naast beelden bezit het museum 85 van zijn schilderijen en talrijke documenten

 

meunier.JPG

meunier1.JPG

Zelfs in de gevelversiering zie je een arbeidersfiguur.

meunier2.JPG

Zijn beelden gaan allemaal over feiten die Meunier heeft gezien of meegemaakt: voorbeeld de foto hier  rechts onder:

" ‘Grauwvuur’ is een andere naam voor een steenkoolgasontploffing. Op 4 maart 1887 doet zich in de steenkoolmijn van La Boule du Rieu du Coeur te Quearegnon een dergelijke ontploffing voor. Meer dan 120 arbeiders komen om. Meunier is erbij en ziet hoe redders de toegetakelde lichamen van de doden bovenhalen voor identificatie. Als een moeder het verschroeide lichaam van haar zoon herkent, speelt zich een hartverscheurend tafereel af. Meunier legde dat moment vast in een schets en verwerkte het later in dit beeld. Het is ook gekend onder de titel: "Een vrouw ontdekt haar zoon onder de doden".

meunier3.jpg

 

meunier4.jpg

meunier5.JPG

meunier6.JPG

Het grote atelier achteraan de woning waar Meunier werkte.
De kracht die uit al die beelden straalt is groot.

meunier7.JPG

02-09-15

Muziekinstrumenten museum

Na het concert gingen we naar het Muziekinstrumenten museum dat zich op wandelafstand van het Warandepark bevindt in het voormalig warenhuis " Old England". Het is een prachtig Art Nouveau gebouw dat met veel respect is ingericht als museum. Ik heb vergeten een foto van de buitenkant van het gebouw te maken , maar ik was er in 2009 op bezoek met Emmy en in dit postje kun je de gevel van het gebouw zien(klik) en ook een deel van de instrumenten die ik toen in dit logje plaatste.

muziek.jpg

muziek1.jpg

muziek2.jpg

muziek3.jpg

muziek4.jpg

muziek5.jpg

muziek6.jpg

muziek7.jpg

muziek8.jpg

muziek9.jpg

muziek10.JPG

muziek11.JPG

muziek12.JPG

muziek13.JPG

Als je voor alles de tijd neemt om te luisteren naar de audiofoon en de muziekstukken die ze afspelen kom je met een namiddag niet toe. Noodgedwongen moet je je beperken wil je genieten van de instrumenten die op verschillende verdiepingen te bewonderen vallen.

Daarna trokken we naar de tiende verdieping  waar we op het dakterras konden genieten van het uitzicht en van een verfrisssing want het was werkelijk erg warm die dag!

muziek14.jpg

De onderste foto rechts werd genomen omdat er toevallig vier rasechte Knokkenaars samen zaten. Ook Emmy, afkomstig van Knokke, die nu in Jette woont was het afgekomen om wat bij te kletsen want ze kent ook velen die meegereisd waren naar de Boterhammen in het Park.
Toen was het tijd om naar het Centraal Station te gaan waar de trein ons probleemloos naar huis bracht! Bij de volgende uitstap was het wel anders maar dat kom je te weten in het volgende logje!

muziek15.jpg

16-11-14

De landverhuizer.

de landverhuizer.JPG

 

Naar aanleiding van het bezoek aan het Red Star Line museum, dacht ik terug aan de broer van mijn grootvader die in het begin van de vorige eeuw  naar Amerika trok. Hij zou er helpen bij de aanleg van een golfterrein. Hij was nl golfkeeper bij de Cie du Zoute in het toenmalige Knokke. Zijn kennis over golfterreinen was zo groot dat hem gevraagd werd aan de andere kant van de plas mee te helpen bij het aanleggen van een nieuw golfterrein .

Hij heeft er nooit veel over verteld en is na een paar jaar teruggekeerd . Hij was een bemiddeld man toen hij terugkeerde. Zijn enige commentaar was " als je hard werkt kun je hier ook een fortuin vergaren" en daarmee moesten we het doen. Mijn grootvader(zijn broer dus) was van hetzelfde hout gesneden. Hij verbleef vier jaar aan het front ergens in de Westhoek en heeft er nooit iets willen over vertellen. "het is voorbij en daarmee gedaan".

In het Red Star Line Museum heb ik geprobeerd  de oom van mijn vader terug te vinden. Het is me toen niet gelukt. Ik kreeg van een oud-collega een link waarmee ik verder kon zoeken en ik vond inderdaad de oom van mijn vader terug:

Louis Degraeve is op 15 april toegekomen op Ellis eiland met het schip " Finland" . De afvaarthaven was Antwerpen.  Hij staat er ingeschreven als alleenstaande man , de leeftijd  23 jaar en 4 maanden. Dit onderstaande kaartje kreeg ik (groot en leesbaar) te zien. Dat kreeg je enkel als je het aankocht. Ik heb dan via een omweg het kaartje in het klein kunnen kopiëren. Wel niet leesbaar maar je krijgt er toch een idee van. Doet wel vreemd aan om daar de naam van een familielid te lezen.

Louis Degraeve is geboren in Knokke op 4 maart 1891 en er overleden op 15 maart 1958 . Na zijn terugkeer uit Amerika begin de jaren 20 is hij gehuwd . Het huwelijk is kinderloos gebleven. In de familie ging het echtpaar door als suikernonkel en suikertante. Zij waren erg vrijgevig voor nichtjes en neefjes.

louis degraeve1.jpg

Ik ben dan nog wat verder gaan zoeken en ik heb er zonder te beseffen veel uren in gestoken. Ik vond het wel de moeite om eens te lezen hoe het er in die tijd aan toe ging. Voor enkelen was het een luxe reis maar voor veel anderen was het een zware reis naar een onzekere toekomst.Finland-01.jpg

 

 De SS Finland is een stoomschip van de Amerikaanse rederij Red Star Line. Het schip werd in de vaart gebracht in 1902. Tot augustus 1914 voer het schip regelmatig tussen Antwerpen en New York. Tijdens de oorlogsjaren werd het stoomschip ingezet om soldaten, materiaal en veel dieren over te brengen naar Europa. Na de oorlog hervatte het stoomschip Finland opnieuw zijn gewone vaart in april 1920 met afvaart op 28 april vanuit Antwerpen. Het schip werd gesloopt in 1928.

Van de tientallen miljoenen Europeanen die een beter leven aan de overkant zochten – Oost-Europeanen, Italianen, Ieren, Scandinaviërs, Belgen en Nederlanders – vervoerde de Red Star Line er tussen 1873 en 1934 twee miljoen van Antwerpen naar New York. De SS Finland was één van die schepen.

 

SS_Finland_underway_in_harbor_before_1917.jpg

Een foto van de Finland dd 1917 in Harbor

 

update:

Ik kon het niet laten en heb in oude foto albums
van mijn ouders deze foto van Louis Degraeve gevonden.
Zo heb ik hem nog gekend, altijd met een zelf gerolde
sigaret tussen de lippen.

 

red star line,museum,migratie,nonkel louis

 

10-11-14

Red Star Line Museum

Ik probeer hier een beeld weer te geven wat dit museum ons wil vertellen. Maar ik raad jullie aan om het zelf eens te bezoeken. Je kunt verhalen lezen van migranten en er zijn ook films waarin de mensen vertellen hoe ze na een barre tocht van Oost Europa tot in Antwerpen geraakten, hoe ze in armzalige omstandigheden logeerden, hoe streng de onderzoeken waren om toegelaten te worden om naar Amerika te reizen, hoe de inwoners van Antwerpen die stroom migranten niet zo graag zag komen want ze verstoorden hun dagelijks leven, anderen dan weer wel want ze verdienden eraan.... Ook was er het verdriet en de ontgoocheling om na een lange tocht niet toegelaten te worden om aan boord te gaan oa wegens ziekte zoals tbc. Sommigen konden in comfortabele omstandigheden de overvaart maken anderen moesten genoegen nemen met een plaatsje op het dek...

trein.jpg

Zaterdagmorgen om 6 uur ving onze reis aan. Nog stikkedonker. Pas in Gent waar  we moesten overstappen, zagen we de zon! Het beloofde een mooie dag te worden. In Antwerpen gingen we in het station ontbijten. Bij elke uitstap  gaan we eerst ontbijten en dan kunnen we er tegen om te doen wat er die dag gepland is!

tram.JPG

Eerst nog een tramrit en op die tram heb ik stiekem deze foto gemaakt van een bejaard dametje! Mooi hé.

red starbis.JPG

red star11.JPG

Gisteren toonde ik al de buitenkant van het Museum. Hier zie je de inkomhall. Exact op deze plaats kwamen de migranten binnen om aan hun grote reis te beginnen.

red star3.JPG

Met hun schamele bezittingen  gaan de migranten aan boord.

red star7.JPG

Een hele zaal met de evolutie van migratie in de tijd, visueel ondersteund met een licht- en klankkoepel.

red star6.JPG

red star4.JPG

Reclame posters voor de Red Star Line.

red star9.JPG

Verschillende maquettes van schepen.

red star10.JPG

Ontsmetting van kleren en bagage in grote stoomketels.

red star12.JPG

Op het linker paneel van een drieluik probeert de pastoor de mensen te overtuigen om niet naar Amerika te gaan.
Het schilderij was te groot om in beeld te krijgen en het was er ook te druk om het in drie keer te proberen. De groene koffers zijn authentiek.

red star21.jpg

Hele muren vol met lijsten van mensen die ingeschreven waren om te migreren. Van sommige mensen kun je hun geschiedenis lezen of wordt het verteld.

red star13.JPG

Op één der lijsten komt de naam van Albert Einstein voor. Er is ook een film over het leven van deze man .

red star14.JPG

Met postkaarten werd reclame gemaakt voor de Red Star Line.

red star15.JPG

In de lijsten was er ook een Heistenaar. Enkele senioren onder ons kennen de nazaten van dit echtpaar.

red star16.JPG

De mensen die het zich konden veroorloven reisden in luxueuze omstandigheden, anderen moesten tevreden zijn met een plaatsje op het dek!

red star18.jpg

Na de medische controle werden de migranten die toestemming kregen om af te reizen afgezonderd en mochten ze niet meer in de stad. Begrijpelijk als je de onderste foto ziet! Een broeinest van ziektes met zoveel mensen bijeen.

red star20.jpg

Een zicht op de cafetaria van boven uit gezien.

red star17.JPG

Er is mogelijkheid om via een pc een register te raadplegen of een familielid met de Red Star Line is vertrokken naar Amerika. Ik heb gezocht naar een oom van mijn vader die in de jaren twintig is afgereisd naar Amerika. Niet gevonden. Het  zal niet met de Red Star Line geweest zijn. Hij is later teruggekeerd als bemiddeld man maar heeft nooit over zijn leven ginder willen spreken. " Als je hier even hard werkt als ginder , dan kun je hier ook rijk worden" was zijn motto.

Je verlaat dit museum met gemengde gevoelens. Zoveel ontberingen hebben velen geleden om naar "het beloofde land" te gaan . En velen zijn ginder niet eens aan land geraakt maar teruggestuurd naar Europa( meestal om medische redenen). De gids heeft heel veel verteld wat ik hier niet in één twee drie kan weergeven. Een goede raad : ga zelf eens kijken.
Wat we niet gedaan hebben is de toren beklimmen waar je een mooi uitzicht over Antwerpen hebt. Er was geen tijd meer hiervoor.

 

 

26-04-14

Een paar schoenen ?

Shoes or no Shoes? is een museum met internationale ambities. Het museum heeft een unieke schoenencollectie en is ondergebracht in een ruim en modern gebouw. Het is een museum dat je verbluft op alle mogelijke manieren: een prachtig architecturaal gebouw, verscholen in de glooingen van de Vlaamse Ardennen, en een ongelooflijke schoenencollectie.(klik) Hier zie je een filmpje,en krijg je een ruimer idee van het museum(klik)

Het ene deel van de collectie vertelt het verhaal en de evolutie van de schoen bij verschillende etnische culturen en volkeren, van de eerste geschoeide voetstappen van de mens tot vandaag: Etnographic collection: 2700 paar schoenen uit 155 landen, de persoonlijke verzameling van de Nederlander Willem Habraken, die voor zijn werk op de meeste verafgelegen plekken kwam.

Het tweede deel van de collectie dompelt je onder in de wereld van de moderne kunst, benaderd vanuit een heel verrassende invalshoek :De Artist Collection toont 1200 paar schoenen, bewerkt door kunstenaars van over de hele wereld, een uit de hand gelopen passie van het verzamelduo Pierre Bogaerts en Veerle Swenters. Elk schoenenpaar is door de kunstenaar bewerkt en gesigneerd.

Als kers op de taart: de designerscollectie, met unieke schoenen ontworpen en bewerkt door onder andere Salvatore Ferragamo, Christian Louboutin en Manolo Blahnik.
( Bron Vlaanderen Vakantieland)

~~~~~~~~~~

Het museum ligt op een heuvelrug een stuk buiten Kruishoutem richting Waregem. Als je op een rotonde komt in het centrum van Kruishoutem waar in het midden een groot ei als beeld staat( zie foto hieronder rechtsboven) dan neem je richting Waregem. Dit schoenenparadijs is ondergebracht in de gebouwen van een voormalige kunstgalerie . Midden in een rustig en open landschap staat het gebouw en vlakbij het gebouw heeft de eigenaar een landingsplaats voor zijn heli. Jammergenoeg kwam hij er net niet aanvliegen! In het onthaal word je héél vriendelijk ontvangen en krijg je uitgebreid uitleg over de tentoonstelling van ruim 3000 paar schoenen!!

Fotorantje heeft er een tijd geleden een mooi log over gemaakt en gezien we -om naar ons vakantie adres te rijden -niet zo ver  uit de buurt waren, wilde ik dit museum eens met eigen ogen zien. De kinderen pruttelden aanvankelijk  "bah wat er is nu te zien aan schoenen" maar wanneer we ter plaatse waren heb ik ze moeten voortsleuren . Twee volle uren hebben we rondgelopen  elk met een audiofoon. Nergens konden we op een bankje onze rug wat rust geven. Sébastien ging op een bepaald ogenblik gewoon op de grond zitten om te kijken naar al die glazen kasten en te luisteren welke verhalen er verteld werden over bepaalde schoenen.

 

frasnes 2014 125.jpg

frasnes 2014 113.jpg

frasnes 2014 110.jpg

pasen,vaantie,kleinkinderen,kruishoutem,museum,sons

De artist collection was grappig en soms echt hilarisch hoe de schoenen toegetakeld waren.Je moet er maar aan denken om een twintig centimeter lange spijker door een schoen te slaan,of een 20 tal eieren onder de zolen te lijmen, of een kasseisteen op een paar schoenen te leggen, of met parasolletjes een exotisch strand uit te beelden of een theepot in stukken slaan en als klompen aan elkaar te lijmen. Er stond vermeld dat al deze schoenen van bekende kunstenaars kwamen. In elk geval waren we onze stramme benen en pijnlijke rug vergeten en konden ze ons waarschijnlijk in het hele gebouw horen lachen. Het waren nl. allemaal open ruimtes. (we waren daar op een bepaald ogenblik de enige bezoekers, dus stoorden we niemand,hahaha!)

frasnes 2014 112.jpg

pasen,vaantie,kleinkinderen,kruishoutem,museum,sons

In de designercollectie waren pareltjes te zien ,maar of je echt met die schoenen kan wandelen....maar ja er zijn vrouwen die zich in bochten zouden wringen om een designerschoen aan hun voeten te hebben. 

frasnes 2014 111.jpg

De jongens beklaagden zich dit museumbezoek niet ! Het was de moeite waard vonden ze en begrijpen jullie nu dat ze niet veel fut hadden om daarna in de Brielmeersen op het speelplein te ravotten. "Laat ons maar naar huis rijden" .
Fotorantje bedankt voor de tip, het is de moeite waard een ommetje te maken om al deze schoenen te aanschouwen.

 

02-08-13

Volkscafés

Vooraleer naar het Shantykoor te gaan luisteren deden we een beperkt bezoek aan het museum. Ons seniorengroepje heeft al verschillende keren het hele museum bezocht. We wilden de tijdelijke tentoonstelling bekijken van de cafés en uitbatingen in Heist en Duinbergen. Mijzelf zei het niet zoveel omdat ik al die oude en reeds verdwenen cafés en ook de bestaande cafés in Heist en Duinbergen niet zo goed of helemaal niet ken.  Maar voor hen die van Heist zijn was het leuk om zien. Hele verhalen heb ik gehoord " in dit café waren er wedstrijden voor pijprokers en daar speelden ze vnl vogelpik en in dat café werden er garnalen gepeld ... Het waren en zijn dan ook grotendeels cafés bezocht door de vissersbevolking. Het is een heel werk geweest om afbeeldingen van die cafés en de uitbaters op te zoeken. Jammergenoeg onder glas en met mijn klein cameraatje niet te doen om daar foto's van de maken. Reken dan nog eens de speciale belichting erbij...Ik heb me beperkt tot het volkscafe dat er ingericht was. Bij velen bracht dit ook herinneringen naar boven.

Terwijl een deel bleef hangen in dit café en herinneringen vertelden, volgden we met een klein groepje de gids die ons toch nog allerlei weetjes vertelde zoals over de visserijschool en het vissersleven van de mannen op zee en hun gezinnen aan wal, die we bij eerdere bezoeken nog niet hadden gehoord.
Zo vertelde hij het verhaal waarom dit museum Sincfala noemt terwijl hij  een oude en mooie affiche met een zeemeermin toonde .De zeemeermin is het symbool van honderden jaren verhalen door onze schippers en zeevissers.

 

sincfala,museum,cafe,senioren

Achter de meermin zie je rechtsboven de haven van Zeebrugge,
In het midden links Knokke en rechts het gebouw waar het museum is(Heist),
helemaal onderaan het Kursaal dat in Heist vroeger de zeedijk sierde.

 

café.JPG

Een typisch café zoals er vroeger veel waren.
Aan de muur zie je de ingelijste foto's van de cafés van Heist en Duinbergen
met foto's van de vroegere en bij sommige de huidige uitbaters.

café2.jpg

Eerst was er de radio die nauwelijks het geroezemoes
van de cafégangers overstemde

en later stond er overal een jukebox waar jezelf
mits munten in de gleuf te steken liedjes kon kiezen.

Ik betwijfel of er in die tijd al het fameuze Oerbier werd gedronken.
Maar de bakken bier stonden vroeger inderdaad naast of achter de toog.

café3.JPG

Een typisch cafétafeltje met het matje waar de kaarten op gegooid werden.
Niet te vergeten de kartonnen bierviltjes
die er bij elk pintje onder het glas werden geschoven.

café1.jpg

In elk café was er wel een trofeeplank te zien
waar leden van een club hun gewonnen bekers op zetten,
en waar konden ze dat beter doen dan in hun stamcafé!

Ieder café had wel zo'n spaarkast aan de muur hangen.
Wekelijks staken de trouwe cafégangers geld in en op
het einde van het jaar werd met dit geld een souper gegeven.
Ieder had zijn eigen nummer en je stak geld in naargelang het je uitkwam.

Ik geloof niet dat veel van deze volkscafé zo'n ouderwetse telefoon hadden,
maar het past wel in het café interieur.
Maar in veel cafés was er wel een biljartafel aan te treffen.

21:59 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (18) | Tags: sincfala, museum, cafe, senioren |