01-06-16

Het René Magritte Huis-Museum

Na het bezoek aan de woning en het atelier van Meunier reed de bus dwars door Brussel om ons naar de volgende  kunstenaar te brengen Door allerlei omleidingen kregen we een mooi zicht op het centrum van Brussel!

René Magritte is een van de 10 bekendste schilders in de wereld ! De kunstenaar, bekend om zijn surrealistische werken, verbleef het grootste deel van zijn leven in Brussel. Hij werd geboren op 21 november 1898 te Lessines, in de provincie Henegouwen. Vanaf zijn twaalfde volgt Magritte tekenlessen boven een snoepwinkel. Op zijn achttiende wil hij van schilderen zijn beroep maken en schrijft hij zich in aan de Academie voor Schone Kunsten te Brussel. Het beroep van schilder is niet altijd gemakkelijk! Voor Magritte kon leven van zijn schilderijen, hield hij zich bezig met reclametekeningen. Deze eenvoudige, leesbare beelden vallen op. Ze tonen luxueuze modehuizen maar ook voorwerpen uit het dagelijkse leven: snoep, koffie, auto's, geneesmiddelen

Aanvankelijk dachten we dat we naar het Magritte Museum gelegen op het Koningsplein gingen. Neen we gingen naar  het René Magritte Huis-Museum gelegen in Jette, Esseghemstraat. Daar worden oa een reeks originele aquarellen, gouaches en tekeningen tentoongesteld  alsook grafische werken van Magritte.
Het Museum is gelegen in het huis waarin Magritte en zijn vrouw Georgette tussen 1930 en 1954 gedurende 24 jaar gewoond hebben. Het paar huurde het gelijkvloers, dat met oorspronkelijke meubels gereconstrueerd werd. Magritte heeft daar bijna de helft van zijn werk uitgevoerd. Op de bovenverdiepingen toont een biografisch parcours het leven en de carrière van Magritte via foto's, brieven, persoonlijke documenten en voorwerpen. Ik kon er weinig foto's nemen omdat de ruimtes te klein waren en er altijd wel iemand in het beeld liep.
 

magritte.JPG

In de straat heb je op het voetpad maar de mozaïek tegels te volgen tot het huis waar Magritte woonde. Ook aan bepaalde gevels gingen mozaïeken van de schilder.

magritte1.jpg

magritte2.jpg

magritte3.jpg

zijn werkkamer

magritte4.JPG

de keuken waar hij ook veel aan een tafeltje werkzaam was.

magritte5.JPG

Achterin de tuin zijn atelier

magritte6.JPG

Op het gelijkvloers de slaapkamer...

magritte7.JPG

...met aan de straatzijde het salon.

magritte8.JPG

Op de verdieping kasten vol brieven en persoonlijke documenten en tekeningen aan de muur.

magritte9.jpg

Zagen we zijn beroemde schilderijen niet, dan kregen we toch een inkijk in het leven van deze kunstenaar.

 

31-05-16

Constantin Meunier

Het Constantin Meuniermuseum is een museum in de Brusselse gemeente Elsene, gewijd aan de Belgische kunstenaar Constantin Meunier (1831-1905). Het museum is gehuisvest in de atelierwoning waarin de Meunier de laatste vijf jaar van zijn leven woonde en werkte.

Meunier, geboren in Brussel, was een realistisch schilder van expressieve fabriekstaferelen die blijk gaven van zijn socialistische sympathieën. Hij is vooral bekend om zijn imposante bronzen beelden van fabrieksarbeiders. Deze waren ingegeven door zijn bezoeken aan industriegebieden rond Luik en Charleroi in de jaren zeventig en tachtig van de 19de eeuw. De figuren geven een veelzeggend beeld van die tijd.

De collectie van het museum omvat 759 kunstwerken: naast beelden bezit het museum 85 van zijn schilderijen en talrijke documenten

 

meunier.JPG

meunier1.JPG

Zelfs in de gevelversiering zie je een arbeidersfiguur.

meunier2.JPG

Zijn beelden gaan allemaal over feiten die Meunier heeft gezien of meegemaakt: voorbeeld de foto hier  rechts onder:

" ‘Grauwvuur’ is een andere naam voor een steenkoolgasontploffing. Op 4 maart 1887 doet zich in de steenkoolmijn van La Boule du Rieu du Coeur te Quearegnon een dergelijke ontploffing voor. Meer dan 120 arbeiders komen om. Meunier is erbij en ziet hoe redders de toegetakelde lichamen van de doden bovenhalen voor identificatie. Als een moeder het verschroeide lichaam van haar zoon herkent, speelt zich een hartverscheurend tafereel af. Meunier legde dat moment vast in een schets en verwerkte het later in dit beeld. Het is ook gekend onder de titel: "Een vrouw ontdekt haar zoon onder de doden".

meunier3.jpg

 

meunier4.jpg

meunier5.JPG

meunier6.JPG

Het grote atelier achteraan de woning waar Meunier werkte.
De kracht die uit al die beelden straalt is groot.

meunier7.JPG

30-05-16

Horta en Park tenbosch in Brussel

Zondag 15 mei was de trefdag van LinX+ zoals ik in een vorig logje al vertelde en sommigen onder ons kozen voor "Bewogen Kunstenaars". We gingen de woningen bezoeken van drie geëngageerde en baanbrekende kunstenaars die een tijdlang in Brussel hebben gewoond.

De eerste woning (en tevens het Hortamuseum) was deze van Victor Horta.(Amerikaansestraat 25, Sint-Gillis, Brussel).Samen met drie andere art-nouveau huizen van Horta, behoort het tot de werelderfgoedlijst van de UNESCO.
Het was een twee uur durende rondleiding in het huis waar je van de ene (bouwkundige) verbazing in het andere viel. We hadden een héél bekwame gids die wist wat ze vertelde en ook kon antwoorden op onze vragen. Alleen kan ik géén enkele foto tonen van de binnenkant van het huis. De erfgenamen beheren de auteursrechten.  Maar tik gewoon "woning en atelier van Horta"-afbeeldingen in en je ziet een massa foto's van deze woning.

brussel,trefdag,park,senioren

Deze twee huizen werden gebouwd tussen 1898 en 1901 en bevatten drie trappenhuizen: één voor de bewoners, één voor het architectenbureau dat hier was ondergebracht en een derde voor de bedienden. Ongelooflijk mooi en het voelt helemaal niet gedateerd aan.

Daarna bracht de bus ons naar de woning van een ander kunstenaar nl Constantin Meunier. We waren in twee groepen verdeeld en wij hoorden bij groep B en moesten onze beurt afwachten . Helemaal niet erg want we gingen onze meegekregen picknick opeten in een vlakbij gelegen park dat het vermelden waard is .

Tenbosch is een publiek park in Elsene, Brussel. Vroeger was het een private dendrologische tuin(dendrologie =studie van bomen, heesters en in het algemeen houtachtige planten) en het is nu eigendom van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
Hoewel relatief klein (2 hectare), is het een bijzonder landschapspark, populair onder de lokale bewoners. Het is omgeven door een muur en biedt een onverwachte oase van rust in een drukke buurt. Echt een héél mooi en uiterst verzorgd park!! Toen wij er picknickten stonden er veel bomen in bloei. Er waren ook omheinde speelpleintjes afgesloten met een poortje waar kleine kinderen in het zand aan het spelen waren onder het toeziend oog van volwassenen.

 

park.JPG

park7.JPG

park1.JPG

park2.JPG

park4.JPG

park5.JPG

park6.JPG

Na onze picknick binnengespeeld te hebben, gingen we de woning en het atelier van Meunier bezoeken, en kon de eerste groep in dit park hun picknick opeten!
Meunier verdient een apart logje en dat is voor morgen.

02-06-15

Le Grand Hornu

 

Hornu is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen en een deelgemeente van de Waalse stad Boussu.

De plaats is vooral bekend als locatie van de historische mijnsite van Le Grand-Hornu, een complex van industriële gebouwen en woonwijken gebouwd bij het begin van de 19e eeuw in opdracht van de Franse industrieel Henri De Gorge. Na de mijnsluiting in 1954 en jaren van verval dreigde de volledige sloop die slechts werd voorkomen door de aankoop van de site door een plaatselijk architect die op eigen initiatief met de restauratie begon. Nadien werd de site overgenomen door de Provincie Henegouwen

Le Grand-Hornu is sedert 2012 opgenomen op de Werelderfgoedlijst van Unesco!

Opgetrokken tussen 1810 - 1830 en gebouwd in neoklassieke stijl, is Le Grand-Hornu veel meer dan een mijn met fabriekshallen. Het complex omvat ook arbeiderswoningen, kantoren, werkplaatsen en het 'Kasteel de George'; de woning van de beheerders. De hoofdgebouwen omringen twee prachtige ovaalvormige pleinen, waar zich vroeger het leven na het werk afspeelde. De arbeiderswijk van Le Grand-Hornu ligt naast het industriecomplex en was uitzonderlijk comfortabel voor zijn tijd. Zo zijn de huisjes ruim en hebben ze een tuintje.( informatie gids en internet)

hornu4.JPG

hornu1.JPG

hornu2.JPG

Op het plein voor de ingang van het mijngebouw één van de mijnschachten die afgesloten is: gesloten in 1954 en had als diepte 787 m.

hornu3.jpg

hornu5.jpg

Op het binnenplein zijn er links en rechts twee grote metalen poorten waarin een ode wordt gebracht aan de mijnwerkers: handen, wielen van de mijnwagentjes, kolen, bouten... Indrukwekkend om zien.

hornu6.jpg

hornu7.JPG

hornu8.JPG

hornu9.JPG

Neen geen overblijfselen van een kerk , maar wel van de burelen van de ingenieurs! Bij de onderste foto rechts kijk je dwars over het grote plein naar het gebouw waar het machineatelier was en waar de stoommachine stond die de drijfkracht leverde voor de werktuigen.

hornu10.jpg

hornu11.JPG

hornu12.JPG

Juist buiten de mijn had de eigenaar een grote woning gebouwd "Kasteel De Gorge"

hornu13.JPG

hornu14.JPG

Overal zijn nog sporen van de mijn zoals betonnen platen,stukken steen ,muren.

hornu15.jpg

Op het terrein is een crypte van de vroegere eigenaars en familie.

hornu16.jpg

De mijnwerkers die in deze mijn werkten woonden rond de mijn in voor die tijd mooie woningen met een verdieping, voorzien van sanitair en waterputten. De kinderen van de mijnwerkers liepen ook school en gingen bijgevolg niet op zeer jeugdige leeftijd in de mijnen werken. Deze huizen zijn gerestaureerd en worden nog altijd bewoond.

hornu17.jpg

Zoals ik bij de vorige logjes schreef werden de mijnschachten na de sluiting van de mijnen opgevuld met alles wat ze op het terrein vonden om daarna met een dikke betonnen plaat afgesloten te worden. Daarop een betonnen steen met de datum van sluiting en de diepte van de schacht. Op deze mijnsite tonen ze waarmee de schacht werd opgevuld.

hornu18.jpg

hornu19.jpg

In een nieuwe vleugel (waar er oa ook tentoonstellingen) zijn daalden we een lange trap af en daar stapte je een donkere ruimte in waar aan de muur een jas hing met rondom lichtjes. Er hingen glazen kaders die de anonieme mijnwerkers voorstelden. Het was een akelige ruimte . Je hoorde in feite niets , af en toe het geluid van sijpelend  water en geklop. De werksfeer van de mijnwerkers.
Toen gingen we terug naar boven en kwamen in een vreemde héél lange ruimte waar zwarte jassen omhoog hingen en voortdurend ronddraaiden.Je moest letterlijk door en onder die jassen  lopen. Wanneer de mijnwerkers afdaalden hingen ze hun kleren aan een haak die ze met een touw tot aan het plafond trokken. Er bestonden nog geen kastjes om iets in op te bergen!

hornu20.jpg

hornu21.JPG

hornu22.JPG

Een plaats in de Borinage die  zeker het bezoeken waard is !
Hornu is gemakkelijk te bereiken vanuit Mons met een bus.